Seguidores e seguidoras

mércores, 11 de novembro de 2026

De volta pola ría

  Teño o equipo grande un pouco abandoado, así que hoxe leveino pola ría. Para meu desgusto o Zuiko 300 f:4 comeza mostrar certas folguras na anclaxe (é o que ten comprar de segunda mao).

Bilurico das rochas (Actitis hypoleucos). Tomas a formato completo
OM-1 + Zuiko 300 mm  f:4   ISO:800   V:1/80   F:5
  
 De todos os xeitos, por moi bon equipamento que leves e por moi perto que estea o bicho, se a luz e o fondo son malos pouco se pode facer, como pasou con este bilurico. É algo que aprendín co paso dos anos e comprobei en numerosas ocasións: é moito máis importante o contexto da fotografía que a cámara. Coma exemplo as fotos fantásticas que tomou Ángel a eses tordos no Forgoselo, cunha bridge de sensor 1/2,3" pero cunha luz preciosa e un fondo espectacular.

Bilurico das rochas (Actitis hypoleucos)
OM-1 + Zuiko 300 mm  f:4   ISO:800   V:1/80   F:5

 A aguia pescadora segue por aquí. Outra mala nova é que o teleconvertidor MC1,4xnon me vai ben. Logo dunha caída desde o tripé esta primavera, semella que xa non fai bon contacto entre o corpo da cámara e o teleobxectivo. Sería de grande utilidade para esta foto.

Aguia pescadora (Pandion haliaetus). Recurte desde uns 200 m aprox
OM-1 + Zuiko 300 mm  f:4   ISO:200  V:1/320   F:4

  Como non hai moitas  novidades aproveito para publicar unhas fotos antigas. Estas imaxes son un recordatorio de que SEMPRE cómpre gardar os arquivos RAW. 

  Noutro momento de enaxenación mental non o fixen e agora só dipoño de recurtes a 600x800 e 600x900 píxeles dun momento histórico coma foi observar un grupo integrado por mergullóns de pescozo negro en plumaxe nupcial, un mergo cristado e unha havelda. Case nada.


Mergullóns de pescozo negro, mergo cristado e havelda

  Aconteceu en marzo de 2021, aínda superando a crise do COVID. Sen lugar a dúbidas un "momentazo" deses que se viven cando menos o esperas. O que daría por dispór dos arquivos sen comprimir para poder editalos e melloralos con todo o que sei agora!

Havelda e mergullóns de pescozo negro

Mergo cristado e mergullóns de pescozo negro
Sony RX10 III (focal 600 mm)  ISO:400  V:1/250   F:4

  Só gardara un RAW, que non era a mellor das tomas tampouco, e ademáis estaba lixeiramente desenfocada. É o seguinte:

Mergo, mergullóns e havelda
Nikon P1000 (focal 2600 mm)  ISO:160   V:1/200   F:7,1

    Catro anos despois fotografara os mergullóns cunha luz moi boa. Daquela levaba a Nikon P950, que vendín a Lucas Rouco, se non lembro mal (son moitas ventas e pouca memoria).

Mergullóns de pescozo negro (Podiceps nigricollis)
Nikon P950 (focal 1500 mm)  ISO:1600  V:1/320   F:6,3

  Ignoro o motivo pero de todas as cámaras bridge que tiven, as Nikon serie P son quizá as que permiten un maior marxe de mellora con Lightroom. Este RAW dos nigricollis aparecía en bruto cunha cantidade de ruido moi alta, pero comecei a editala e quedou estupenda, cunha textura moi chula para ser a ISO1600, case no rango máximo dun sensor dese tipo.

  Insisto aos lectores e lectoras na necesidade de disparar en JPEG+RAW. Quizá non o entendades agora moitos de vós. Co tempo comprenderédelo.

domingo, 8 de novembro de 2026

Otro "finde" por la ría de Ferrol

   Seguimos en modo sedentario total (el sábado tuve que ir al sur de la provincia para una comida familiar y se me hizo un viaje muy largo). Así pues durante el fin de semana estuve paseando por los tranquilos muelles de la ría.

Sony RX10 III (focal 140 mm equiv. )   ISO:100  V:1/80  F:5

Ensenada de O Seixo (Mugardos)

   El viento de noreste ha cesado y el mar estaba mucho más calmado. Es el mejor momento para detectar aves buceadoras (por ahora nada nuevo).  Y aunque los famosos trenes de borrascas siguen sin hacer acto de presencia, el tiempo ha cambiado radicalmente. Esta semana ya se han registrado heladas importantes en ese congelador que es la comarca ourensana de A Limia: -9ºC en Calvos y  -7ºC en Xinzo. En Verín, otra zona de clima bastante continentalizado, se han alcanzado los -6ºC.

   He dicho "continentalizado" a secas porque, respecto a las diferentes clasificaciones climáticas, hay tantas que yo ya no sé a cual hacerle caso: Köpen-Geiger, Papadakis, Allué, Thornwhite (o como se escriba)... Recientemente consultaba un trabajo de Pablo Ramil y paré de leer porque me perdía con tantos autores y conclusiones diferentes. Demasiada información para mi cerebro.

   Hablando de bichos, comenzamos con el "ánade sombrío", que ha resultado ser un pato doméstico. Eso que en el argot pajarero se denomina gallina (he anulado la cita en eBird).


"Gallina"

   La verdad es que al verlo volar integrado en un grupo de azulones por el medio de la ría piensas automáticamente en un pato salvaje, como nos pasó a a Damián y a mí (los domésticos suelen estar en la orilla, cerca de las casas, y vuelan poco). Porque el contexto y la luz en una foto lejana pueden despistar. Fijáos en este cormorán moñudo:

"Colimbo chico" de Mercadona

   Terminada la muda, todos los azulones muestran su bonito diseño nupcial.

Anades azulones (Anas platyrhynchos)

Un momento curioso (toma bastante recortada)
Sony RX10 III (focal 600 mm equiv. )   ISO:100  V:1/200  F:5

Jugando con la distancia focal y la composición
Sony RX10 III (focal 100 mm equiv. )   ISO:100  V:1/400  F:5

Anades azulones (Anas platyrhynchos)
Sony RX10 III (focal 600 mm equiv. )   ISO:100  V:1/400  F:5
 
El sábado, mientras hacía una foto de paisaje en O Seixo aparecía algo blanco en escena.

Sony RX10 III (focal 45 mm equiv. )   ISO:100  V:1/500  F:5,6
  
      Era una garceta grande.

Garceta grande (Ardea alba) en vuelo

   Más tarde la encontré en Maniños. Es un individuo muy confiado, acostumbrado a la presencia de mariscadoras y pescadores por los muelles. Su fotografía resulta extremadamente fácil, pero tiene el inconveniente del ángulo picado, imposible de salvar a menos que te tires en el fango o en el agua. Desde las rampas es casi imposible corregir eso.


Garceta grande (Ardea alba)
Sony RX10 III (focal 400 mm equiv. )   ISO:100  V:1/125  F:4

   Si tuviese que nombrar las tres acuáticas más características de la ría de Ferrol (a día de hoy, ojo), mencionaría las siguientes:
  1. Zampullín cuellinegro (Podiceps nigricollis). Por la importancia numérica de su población sobre el total invernante en Galiza/España. Aunque estos últimos años haya caído en picado (esperemos que se recupere)
  2. Colimbos grande/ártico (Gavia immer/arctica). Quizá las aves con más glamour entre las que nos visitan con el frío. El ártico bastante más escaso y de presencia más irregular
  3. Garceta grande (Ardea alba). La más elegante de cuantas acuáticas tenemos. Ferrol fue una de las primeras rías gallegas donde se constató su presencia anual
  Por supuesto también hay rarezas, pero ya sabéis que para mí son muy secundarias si hablamos en términos estrictamente ecológicos. La importancia ornitológica de un humedal se mide por las aves que anidan en él, por las que invernan o por las que se concentran en los pasos migratorios. 


Garceta grande (Ardea alba)
Sony RX10 III (focal 600 mm equiv. )   ISO:100  V:1/160  F:4

  Hablando de ardeidos, ya tenemos al mogollón de garcillas bueyeras que ahora invernan en la ría, especialmente en Neda, donde se contra el mayor número. Hoy 80+.

Garcillas bueyeras (Ardea ibis)

Garcillas bueyeras (Ardea ibis)
Sony RX10 III (focal 600 mm equiv. )   ISO:100  V:1/125  F:4

   Terminamos con un grupito de tres gaviones atlánticos fotografiados el viernes. Alguien me ha preguntado hace poco si seguían criando en el astillero de Navantia-Ferrol. La respuesta es sí.

Gaviones atlánticos (Larus marinus) entre patis

venres, 6 de novembro de 2026

Una mañana para el recuerdo. Por Ángel Couce Méndez

     Lo reconozco, tengo debilidad por los zorzales reales. Junto al escribano nival y al silbón, son de las especies que más ganas tengo de volver a ver en cada invernada. Por eso, cuando vi que habían entrado grupos nutridos en los últimos días y que mi amigo Pablo Vázquez los pudo ver en la Serra do Forgoselo, tuvimos que hacer una expedición a ver si veíamos un grupo numeroso.

    El primer intento fue agridulce. En compañía de Pablo fuimos temprano hacia la zona del curro, con algo de niebla y lluvia constante, pero los encontramos. Un grupo de 40-50 ejemplares en los campos cercanos al camino. Digo agridulce porque, aunque estaban, la lluvia era un engorro, la luz pobre y pronto unos coches levantaron a la bandada, por lo que nos quedamos con las ganas. Lo volvimos a intentar una segunda vez a la tarde, pero encontramos poco más de unos pocos ejemplares a lo lejos, en la zona del parque eólico..

Zorzales reales (Turdus pilaris)

   A la tercera fue la vencida. El pasado sábado 31 de octubre volvimos allí, con un día encapotado, pero sin lluvia. Tras unas horas por la mañana sin éxito, más allá de un grupo aislado, decido mirar el mapa de la zona y ver (según mi criterio) donde podía estar el grupo grande.

    No pude más que sonreír cuando los localicé en unos árboles colindantes a un prado de vacas, al NE del curro. Parecían estar muy activos, subiendo y bajando de los pinos hacia un lugar que no daba visto. Aparqué el coche y me escabullí por un sendero (de corzos u otros animales diría) entre silvas y toxos. Haciendo un poco de campo a través fui capaz de acercarme a la arboleda, sin molestarlos al parecer. Parecía que no era capaz de verlos bien sin aproximarme más (no me atreví, por miedo a asustarlos) pero justo había un hueco en el muro de piedra vallado que me permitió espiar.

    No me esperaba lo que iba a contemplar. Durante unos 40 minutos pude ver con todo lujo de detalles, a unos 15-20 metros, a nuestros amigos alimentándose en un árbol frutal. No parecieron reparar en mi presencia, agachado como me encontraba. Sospecho que, como de costumbre, sabían que estaba, pero decidieron que no suponía un peligro.

Zorzal real (Turdus pilaris)

Zorzal real (Turdus pilaris). Toma (JPEG con ligero recorte)
Nikon P950  (focal 2000 mm equiv)  ISO:360  1/250   F:6,5

  Los reales tienden a ser bastante caprichosos por mi experiencia. Para nada confiados y, dada la época en que llegan, difíciles de ver en condiciones decentes. Fue algo maravilloso poder verlos alimentándose e interactuando entre si tan cerca de mí. Sus “risotadas” y sonidos son de lo más placentero de oír. También es muy interesante ver como el color de cada ejemplar es distinto, siendo algunos muy grises y otros de un rojo casi escarlata en el pecho. Supongo que esto se debe a diferencias de edad entre ejemplares, no llego a tanto de momento...

Zorzal real (Turdus pilaris)
Nikon P950  (focal 2000 mm equiv)  ISO:360  1/250   F:6,5 

   Pero no acababa ahí. Pronto descubrí zorzales alirrojos, más difíciles de ver pero presentes, en las ramas bajas del árbol. Tampoco faltaron los zorzales charlos a la cita, lo que me permitió también apreciarlos a muy poca distancia para lo que suelen acostumbrar..

Zorzal alirrojo (Turdus iliacus)

    Mirlos, zorzales comunes, un par de machos de camachuelos, capirotadas... fue algo digno de ver. Recuerdaba a los documentales de los trópicos, donde una higuera reúne una gran cantidad de especies diferentes. Sólo que a 30 minutos de casa.

Zorzal charlo (Turdus viscivorus)
Nikon P950  (focal 2000 mm equiv)  ISO:400  1/250   F:6,5

   Al rato acabaron yéndose, dejándome con una experiencia que voy a tardar en olvidar. Probablemente la mejor o de las mejores del año, y mira que fue un buen año...

  Cuando marchaba en el coche pude ver a la bandada entera en los prados, estimando unos 70 ejemplares, aunque podría haber más perfectamente. Levantaron al poco de parar el vehículo, con lo que no pude contarlos decentemente. Animo a cualquiera a ojear la lista de ebird, no porque haya buenas foto pero porque creo que abre una ventana a lo que pude vivir: clica. Y por supuesto a salir y ver a estos bellos pájaros, que nunca se sabe cuántos años quedan de que nos sigan visitando. 

La perla del invierno

   Ya que los he mencionado dejo por aquí una excelente observación que pude tener un par de días más tarde en la playa de Santa Comba del que es mi paseriforme favorito.

   Los escribanos nivales son una auténtica delicia. Bonitos, confiados y no precisamente abundantes o fáciles de ver (que siempre suma). Observar uno me alegra el mes, pero un grupo ya es lo máximo. Esta vez no fue en una sierra, sino a pie de playa, lo que me resultó algo chocante en comparativa con anteriores experiencias, aunque ya sabía que acostumbran a parar o incluso invernar estas.

Escribano nival (Plectophenax nivalis)
Nikon P950  (focal 2000 mm equiv)  ISO:125  1/400   F:6,5

  Poder grabarlos picoteando en una roca recién salida de la marea fue una situación de lo más curiosa desde luego. Dejo el enlace a la lista https://ebird.org/checklist/S407476963.