OIympus OM-1, probando la alta resolución (fracaso total)

   Hay dos funciones de la OM-1 que aún no conozco. Por un lado el apilado de enfoque, la toma de varias imágenes con el foco a diferente distancia para componer una sola con mayor profundidad de campo. Hasta ahora no tenía ningún objetivo compatible con esa función pero el Zuiko 300 f:4 lo es. Si algún día termina este interminable Diluvio Universal que estamos viviendo en Galiza podremos hacer pruebas de macro con insectos, flores o hérpetos.

  La otra función que prácticamente no había usado es la fotografía de alta resolución. O sea, una imagen mucho mayor, de 50 megas sin trípode o incluso 80 Mb con él. Antes tenía un monitor mucho más cutre y las imágenes que subía a blogger estaban mucho más recortadas, así que tampoco tenía mucho sentido. Ahora igual sí. Pero no escogí bien el día para hacer la prueba.

Espátulas comunes (Platalea leucorodia). "Intento" a alta resolución

OM-1 + Zuiko 300 mm  f:4   ISO:1600   V:1/200   F:5

  Esta mañana en Valdoviño hacía un fuerte viento del norte y además en seguida me cogió el frío. Entre una cosa y otra la toma de alta resolución quedó en toma de alta trepidación. La copia que hizo en RAW sí quedó bien enfocada porque se hace a la velocidad que escoges.

Copia RAW de la misma toma

  A todo esto la laguna vuelve a estar cerrada (hace unos días el alcalde de Valdoviño me comentaba que estaba abierta de nuevo tras ese breve cierre de la barra dunar en enero). Y cuando está llena pues las aves están en el quinto pino.

Anátidas en el sector NW del lago

     Casi todas.

Pareja de ánades frisos (Mareca strepera)

OM-1 + Zuiko 300 mm  f:4   ISO:3200   V:1/200   F:4

Espátulas comunes (Platalea leucorodia) aguantando el temporal

OM-1 + Zuiko 300 mm  f:4   ISO:1600   V:1/200   F:5

  Imagino que mas o menos seguirán las mismas anátidas que enero, aunque los azulones residentes ya estarán "buscando piso". Como es habitual en febrero el número de fochas ha bajado mucho, con 25 ejemplares contabilizados esta mañana (en la foto falta uno de ellos, que no pude encuadrar por culpa de la maldita/bendita focal fija).

Fochas comunes (Fulica atra)

OM-1 + Zuiko 300 mm  f:4   ISO:1600   V:1/320   F:5

Espátula común (Platalea leucorodia)

OM-1 + Zuiko 300 mm  f:4   ISO:1600   V:1/320   F:5

    Bueno, que el famoso apilado de enfoque queda para otra ocasión. Qué ganas de probar eso!

Máis fotos da nosa ría

 Van unhas cantas fotos mais destes días na ría, onde seguimos con tempo chuvioso (que vaia parando un pouco que isto xa é pasarse, mesmo para Galiza).

Choiva entrando desde Mugardos

OM-1 + Pana 14-42 mm  f:5,6   ISO:1600   V:1/160   F:5,6

Navegando pola ría a bordo do Seat Arona

     O outro día perdín a oportunidade de fotografar un picapeixe por pura mala sorte. Co desconfiados que son, atopei un exemplar pousado nun peirao a pouca distancia que semellaba non terme detectado. A modiño baixei a ventaniña e collín a cámara para disparar pero cando quixen focar ao picapeixe non vía nada polo visor porque se lle movera o regulador dióptrico. No tempo que tardei en regular de novo o visor o picapeixe xa me víu e marchou. 

  Una parella de gaivotas patimarelas colaborou mais. A primeira toma, con ISO moi alto, góstame mais en cuanto á exposición. Porén, ún dos suxeitos aparece desenfocado e curtado. É o malo dunha focal fixa: tes que afinar ben o encuadre. 

Gaivotas patiamarelas (Larus michahellis)

OM-1 + Zuiko 300 mm  f:4   ISO:12800   V:1/160   F:4

 Na segunda xa compuxen mellor, mas ficou algo escura para o meu gosto. Probei a a subir a exposición co Lightroom pero non me convencía o resultado.

Gaivotas patiamarelas (Larus michahellis)

OM-1 + Zuiko 300 mm  f:4   ISO:3200   V:1/80   F:4

 En calquer caso, poder desfrutar deste novo equipamento é un pracer. Moito teño sufrido nestes días de choiva interminábel cando usaba cámaras bridge de sensor 1/2,3". Que eran (e son) marabillosas, mas non están deseñadas para disparar en condicións tan adversas. Por 500 euros que valían tampouco se lles pode esixir algo así.

Unha mañá relaxada

  Non sei nen cómo cualificar o día de ontes, por mor desa longa cadea de acontecimentos que vivín;  algúns graves, outros desesperantes e outros mesmo cun toque surrealista. Porque non contei que mentras tentaba parcar o carro dando voltas polo barrio, semellou que todos os adolescentes que saían do instituto se puxeran dacordo para facerme frear cando eu tiña preferencia de paso nos semáforos. De verdade que daban ganas de acelerar e que algún rematase a conversa de whatssap no cemiterio. Xa está ben de ter que parar o coche porque un túzaro vai atendendo o teléfono e non ve que está en "esperen peóns". O dos zombies do móbil non é nin medio normal.

   En fin, foi ún deses días en que ten que haber unha cámara oculta grabando todo ou non se entende (xa ofrezo a Scorsese o título para a película: "Jo, que día!"). Agardo que este xoves ou quinta feira veña máis relaxado. E para tal fin imos poñer unhas fotos tomadas este mencer.

Estaleiro de Navantia-Ferrol (BAZAN) desde a praia de Maniños, Fene

OM-1 + Panasonic 14-42 mm  f:5,6   ISO:1600   V:12/5 seg    F:6,3

   Son tomas realizadas desde o capó do carro, con unha saca de lentellas coma única base firme. Un grande invento que fai as veces do tripé sempre que haxa unha certa altura onde poñer a bolsa. Por suposto con autodisparo (hai aplicacións para facer disparo remoto desde o teléfone mas non gosto delas). E para facer paisaxes vale ben así.

Estaleiro de Navantia-Fene (ASTANO) desde a praia de Maniños, Fene

OM-1 + Panasonic 14-42 mm  f:5,6   ISO:400   V:1 seg    F:7,1

  Bon, cómpre aclarar que Navantia-Fene xa non é un estaleiro, senón unha fábrica de eólica mariña con algunha reparación naval ocasional e pouco máis. 

Como vedes Bichos e de demáis familia ten agora unha dupla personalidade, alternando entradas de carácter 100% naturalista con outras 100% fotográfica, mais ao estilo de Instagram ou Flickr. É a vantaxe de ter un blogue. Podes variar o contido, o deseño da páxina ou mesmo o enfoque das publicacións, que nestes últimos tempos están a ser unha pequena escola de aprendizaxe persoal para coñecer mellor o novo equipamento, tanto óptico coma informático. Cada foto que vedes publicada foi revelada antes dúas, tres ou cinco veces con parámetros diferentes, ata que sae unha da que gosto máis e daquela xa a subo. Mas antes boto tempo traballando coa temperatura ou saturación de color, comprobando o encuadre a 16:9, 16:10 ou 2:3 mentras toleo coa regra dos famosos dous terzos, ollando o nivel de detalle e equilibrando a redución de ruido, etc..

   Resumindo, este blogue está a ser agora unha plataforma que emprego para aprender o revelado dixital. Para os seguidores menos entusiastas da fotografía e si do naturalismo, prométovos que na primavera imos voltar con cousas chulas. Xa sabedes... bicharía miúda.