A fotografía de aves en voo nunca foi unha das miñas prioridades. Necesita de moita práctica e dunha adicación case exclusiva; eu son un naturalista e chégame con facer fotos en estático. Sen embargo a compra dun equipamento tan caro como acabei por adquirir obriga a sacarlle o máximo rendemento posíbel, sobretodo cando as suas prestacións para este tipo de uso son moi destacadas.
Estes días estou a aprender un pouco sobre o tema, pois logo de comprar a OM-1 sentinme un pouco decepcionado. Tiña lido marabillas sobre o seu enfoque de seguimento mas eu non notaba tales marabillas, nen sequer logo de comprar o Zuiko 300 mm f:4 (de segunda mao).
A fin de semana pasada descobrín o motivo, que non era outro que unha errónea configuración nos pontos de enfoque, que tiña sempre en pontual ou zonal. Un modo que está ben para cousas estáticas ou grandes pero non para un paxaro que vai voando polo ceo e ocupa unha parte moi cativa da pantalla, a menudo nunha esquina fóra da zona central. Poño un pantallazo do manual da cámara.
.jpg)
A chave está en que o modo "foco de seguemento de aves" que ten a OM-1 funciona moi ben sempre que a ave estea na zona de foco. Eu non me daba conta que con foco pontual/zonal un cirrio ou unha anduriña que pasan rápido e fóra desa zona de influencia non era captado polo sensor. Cómpre abrir a zona de foco a todos os pontos de foco.
Iso foi o que fixen o outro día, logrando fotografar bastante ben nada máis e nada menos que a varios cirrios comúns (Apus apus) alimentándose sobre un campeiro segado de Neda. Por desgraza borrei a carpeta sen querer antes de poder revelar as imaxes!
Esta mañá un falcón peregrino colleume desprevenido, pois tiña o foco en modo zonal pequeno (estaba con outras cousas). Seguramente por seren un bicho maior que os cirrios o autofocus de seguemento pillouno bastante ben.
A todo isto, o falcón capturou unha lavandeira branca (Motacilla alba) e case pilla un segundo exemplar. Quizá xuvenís voantóns dunha familia que se alimentaba no campeiro.
