"Moecheando"

 Esta fin de semana houbo controlo no val do Xuvia. Os mustélidos do xénero Mustela seguen a resistirse. De mamíferos só observaba dous porcos bravos (Sus scrofa) e unha martaraña (Martes martes) na mañá do sábado e un corzo (Capreolus capreolus) o domingo a primeira hora, pouco antes de que chegara Manolo Rei.

Corzo europeo (Capreolus capreolus)

   Coñezo un paso por onde gosta de vir un corzo. Nestas alturas estamos en plena época de celo, cando os machos emiten os seus "ladridos" constantemente.

Corzo europeo (Capreolus capreolus)

OM-1 + Zuiko 300 mm  f:4   ISO:6400   V:1/250    F:4

     Puiden pillalo bastante ben desta volta.

Corzo europeo (Capreolus capreolus)

OM-1 + Zuiko 300 mm  f:4   ISO:3200   V:1/160    F:4

Corzo europeo (Capreolus capreolus)

OM-1 + Zuiko 300 mm  f:4   ISO:6400   V:1/200    F:4

   Ao chegar ao prado hai un sitio onde unha sebe me tapa a visión. Mentras busco un oco entre a ramallada o corzo sempre acaba por detectarme, e fuxe correndo.

Corzo europeo (Capreolus capreolus)

OM-1 + Zuiko 300 mm  f:4   ISO:6400   V:1/250    F:4,5

  Á martaraña non puiden fotografala onte, mas hei de ter ocasión nas próximas semanas. As cereixas comezaron a madurar e as cacas de martaraña están xa cheas con restos delas. 

Cereixas

 Son froitas moi cativas porque estas cerdeiras plantáronse "para madeira", disque. Non serven para consumo humano mas para consumo de fauna semella que si.

Tordo músico (Turdus philomelos) consome cereixa

Tordo músico (Turdus philomelos) papando cereixas

  Respeito dos picanzos vermellos, xa temos alomenos tres dos cinco territorios habituais nas Regas de Moeche: T1, T2 e T3.

Macho de picanzo (Lanius collurio) en T2

 Moitos paxaros están a sacar polos no niño ou mesmo xa voados. Hoxe con Manolo vin unha parella de ferreiros reais carrexando bicada ao "niño da coluna" e outra parella da mesma especie con polos voantóns perto do cruce.

Ferreiro real (Parus major) e vacas

OM-1 + Zuiko 300 mm  f:4   ISO:6400   V:1/400   F:4

Polos voados de anduriña común (Hirundo rustica)

  Moitas das fotos deste post levan bastante recurte porque as aves estaban lonxe.

Gaio eurasiático (Garrulus glandarius). Toma con bastante recurte

OM-1 + Zuiko 300 mm  f:4   ISO:200   V:1/250   F:4

  Foi unha ledicia volver a ver unha rola brava. Considero que hai 2-3 parellas asentadas en Moeche, entre As Regas e San Xurxo. Grazas ao Lightroom Photoshop puiden recuperar duas tomas moi queimadas, tomadas cun fortísimo contraluz. Logo de pasar polo laboratorio valen para ver.

Rola brava (Streptopelia turtur)

Rola brava (Streptopelia turtur)

   Falando do Ligthroom, o sábado estiven a facer experimentos con eses rangos de sensibilidade extremos que permite a OM-1. Primerio con ISO 51200, que é unha extensión dixital. Podemos aplicar aquilo de "usar só en caso de emerxencia".

Pimpín común (Fringilla coelebs)

OM-1 + Zuiko 300 mm  f:4   ISO:51200   V:1/100   F:4

    Se baixamos ao máximo ISO nativo, a cousa mellora bastante, aínda que o revelado destes RAW non é doado. Se abusamos da Intelixencia Artificial na redución do grao acaba por notarse. Fixen varias probas con distintos parámetros de ruido e exposición, porque as tomas quedaron moi escuras debido á tremenda escuridade do momento. E deixando sempre un pouco de ruido (se non Manolo me rifa).

Pimpín común (Fringilla coelebs)

OM-1 + Zuiko 300 mm  f:4   ISO:25600   V:1/80   F:4

Pimpín común (Fringilla coelebs)

OM-1 + Zuiko 300 mm  f:4   ISO:25600   V:1/80   F:4

Pimpín común (Fringilla coelebs)

OM-1 + Zuiko 300 mm  f:4   ISO:25600   V:1/60   F:4

    Bon, como xa teño dito e desde a miña relativa ignorancia en fotografía podemos considerar ese rango de ISO25600 como perfectamente utilizable na OM-1 E se abusamos un pouco do Photoshop o ruido case ficaría inapreciábel en pantalla.

De la huelga del Metal a los patos de Valdoviño

  Los compañeros y compañeras del sector del Metal están en lucha para mejorar el convenio provincial de la industria siderometalúrgica. De los 4000 trabajadores y trabajadoras que hay adscritas a este convenio en Ferrol una gran parte trabajan en el astillero de Navantia, donde hoy sólo han entrado a trabajar los servicios mínimos habituales debido a la huelga general convocada.

  A las 5,30 h me acercaba al piquete de una de las puertas del astillero para echar una mano en el principal turno de entrada a la factoría. Como siempre, tuve oportunidad de "observar" las especies habituales en este peculiar ecosistema: compañeros militantes, esquiroles esperando en la acera de enfrente la oportunidad para entrar, grilleras de la policía "apatrullando la ciudad", militares que quieren entrar por sus cojones (y que para su disgusto no dejamos entrar), etc. Cosas de Ferrol.

De piquete en una de las puertas de Navantia-Ferrol

      Una vez terminados los principales turnos de entrada a la factoría (hacia las siete) marché a la laguna de Valdoviño. Tengo un blog que mantener.

 

Garza imperial (Ardea purpurea) y real (Ardea cinerea)

   El día estaba horrible, con lluvia y con el lago lleno.

Ánade azulón (Anas platyrhychos) comenzando la muda a plumaje de eclipse

  

   Los machos de ánade azulón están abandonando a las hembras reproductoras y algunos han comenzado la muda al plumaje que se denomina "eclipse". 

Ánade azulón (Anas platyrhychos) 

Ánade azulón (Anas platyrhychos)

OM-1 + Zuiko 300 mm f:4  ISO:1600   V:1/500   F:4,5

   A pesar de la lluvia pude hacer unas fotos, paraguas mediante (podría impartir un curso sobre "fotografía con paraguas y otros elementos anti-lluvia").

Ánade friso (Mareca strepera) macho

OM-1 + Zuiko 300 mm f:4  ISO:1600   V:1/500   F:5

   El ánade friso puede parecer una especie común, inluso anodina, para los más jóvenes. Pero durante años Valdoviño fue su única localidad de cría en toda Galiza (y, creo, en todo el cuadrante noroeste peninsular). Para mí sigue siendo la especie estrella del lugar junto al escribano palustre, por muchas rarezas que coleccionen los coleccionistas, valga la redundancia.

Ánade friso (Mareca strepera) macho

OM-1 + Zuiko 300 mm f:4  ISO:1600   V:1/500   F:4,5

  

 Las hembras pueden ser muy complicadas de identificar si no enseñan el parche blanco de las secundarias. Aunque su pico apreciablemente "bicolor" y sus proporciones más delicadas que la hembra de azulón son características. 

Ánade friso (Mareca strepera) hembra

OM-1 + Zuiko 300 mm f:4  ISO:1600   V:1/500   F:5

  Hay que reconocer que los patos (en general) se han vuelto más confiados hacia la gente en Valdoviño. Y es normal. Cuando empecé a ir por allí (1985/1986) habían prohibido la caza hacía un año y los patos todavía nos miraban con terror. Ahora se puede disfrutar su compañía a poca distancia en el paseo peatonal. Incluso la del antaño muy desconfiado ánade friso.

Ánade friso (Mareca strepera) macho

Ánade friso (Mareca strepera) macho

 En este macho podemos ver los tres rasgos característicos de la especie: "popa" completamente negra y panel blanco/marrón en secundarias.

Ánade friso (Mareca strepera) macho

Detalles diagnósticos

Ánade friso (Mareca strepera) macho

OM-1 + Zuiko 300 mm f:4  ISO:1600   V:1/640   F:4

 

    Qué bonitos son los bichos comunes. ¿No os parece? (al final acaba saliéndome la vena comunista, soy incorregible).

Primeiros picanzos en Moeche no día das nosas letras

 Logo de ver onte os primeiros picanzos vermellos (Lanius collurio) tiña curiosidade por ver se chegaran tamén a Moeche. Así que alí fun nesta húmida e mesmo chuviosa mañá.

Veigas do Xuvia en San Xurxo de Moeche

 

  Realicei unha mostraxe camiñando pola zona das Regas, onde teño controlados cinco territorios de picanzo (catro os últimos anos).

Territorios tradicionais de picanzo vermello entre As Regas de Casalousada e Penasalbas

  Tamén controlei os campos de San Xurxo de Moeche (río arriba e perto xa do castelo).

San Xurxo de Moeche

  Dun total de 6-8 territorios onde podía habelos só apareceu unha parella: "a da Curva" (T1). Certo é que  o tempo húmido e fresco non axudou na detección pero sigo convencido de que non é ata a última decea de maio cando están asentados todos os nosos picanzos nos seus territorios de cría.

Femia de picanzo vermello (Lanius collurio)

Macho de picanzo vermello (Lanius collurio)

     En calquer caso estamos na mellor época do ano para desfrutar a observación naturalista. É un momento propicio para avistar carnívoros de día, coma este raposo, que andaba todo concentrado na procura de micrótidos nun prado.

Raposo (Vulpes vulpes)

  Hoxe levaba a OM-1 co Zuiko 300 f:4. De novo sentín a preguiza típica á hora de cambiar o tele por un obxectivo curto para tomas de paisaxe. Acabei disparando co teléfone.

Lamas (San Sadurniño). Foto con Sasung A25

  E rematamos así o post publicado neste Día das Letras Galegas. Un día que dentro duns anos será algo como o "Día do Latín" ou "Día do Sánscrito". Porque a morte da nosa língoa é un feito, por moito que algúns esteamos tentando mantelo con vida na unidade de coidados intensivos. Mas o diagnóstico non deixa lugar a dúbida. É cuestión de tempo. O galego ficará coma unha especie de patrimonio arqueolóxico empregado nos círculos do soberanismo galego...  e pouco máis.

 Como todos os que nacimos durante a ditadura franquista eu fun educado en español, tanto na casa coma no colexio (comezamos a dar aulas de galego en 6º de EXB). Porén, nas familias de entón o galego era a lingua falada por pais, nais, abós e aboas. E todos os nenos "mamábamos" o idioma de ouvidas.  Ao chegar a certa idade, os rapaces máis comprometidos dábamos o paso de mudar a fala desde ese español imposto pola forza, para expresarnos no idioma propio do país, no idioma dos nosos pais, e resultaba un proceso natural que non nos custaba demasiado traballo. Coñecíamos a fonética, o léxico, a semántica,... Iso mudou radicalmente.

   Co cambio de século aconteceu un fenómeno sociolinguístico nunca visto na Galiza. Por primeira vez na Historia, os nenos nacen e edúcanse en familias monolíngues castelán falantes, familias en que non hai ninguén que se exprese en galego; nin pais, nin abós. Iso derivou nunha dificuldade engadida á hora da aprendizaxe da língua, especialmente na fonética, dando lugar á aparición dos "nonainos": persoas que non son capaces de pronunciar o ene velar a final de sílaba, ou mesmo o xis, quizá os dous fonemas máis representativos do noso idioma. Para que vos fagades unha idea, vén ser como se os estudantes españois non fosen quen de pronunciar o eñe ou o elle. Imaxinades a un locutor do Telediario que na vez de "España" pronunciara "Espana" en horario de máxima audiencia? Pois iso exactamente está a acontecer en Galiza co galego. Cando escoito certo locutores de televisión ou radio cáeseme a alma aos pes. Non é que non saiban falar galego, é que directamente non son capaces de vocalizalo, como se estivesen a falar inglés ou alemán. Terrible...

    Neste contexto é normal que a masiva inmigración latina e magrebí non sinta a necesidade de aprender galego, como si acontece en Cataluña co catalán. Alí podes ver perrucarías ou negocios de comida rápida rexentadas por estranxeiros coa rotulación en catalán, porque lles interesa aprender o catalán para se integrar. Aquí non o verás xamáis. 

    Coma resultado, cada vez que chega un repartidor de paquetería ou un fontaneiro a casa (agora case sempre inmigrantes) debo obrigatoriamente falar en español. Xa non é que os demáis cidadáns non o falen; é que eu non podo empregalo se quero facerme entender. Porque en cidades coma Ferrol sempre houbo unha proporción moi importante de xente que non falaba o galego; pero o entendían porque o escoitaban na casa. Agora xa non. 

  En fin, sei que outras persoas teñen unha visión moi diferente sobre estas cousas. A miña é sumamente pesimista, alomenos para a zona de Ferrol, que tampouco se caracterizou nunca por ser un entorno favorable para a língua galega. 

  Feliz día das Letras Galegas, wey.