Seguidores e seguidoras

xoves, 3 de setembro de 2026

España 2026. Bienvenidos al manicomio.

   Si en España se cumpliesen todas las leyes sería un país maravilloso. Hasta hace unos años estaba muy convencido de eso. Yo y muchísima gente, tanto de izquierdas como de derechas (bueno, las grandes fortunas no creo).

    Pensemos en la educación, la protección de las lenguas autonómicas; pensemos en la sanidad, las leyes de urbanismo, de vivienda, de medio ambiente, de tráfico, normativas de ruidos en la ciudad, leyes de protección social, de dependencia... Un tema éste que me tocó vivir de cerca ("en tres meses cada expediente estará resuelto"). Pensemos en los convenios colectivos, en el estatuto de los trabajadores o las cotizaciones a la Seguridad Social sin "dinero en B". En algún medio importante leí una vez que si en España todos tributasen legalmente, especialmente las grandes empresas y autónomos, tendríamos uno de los mayores PIB de Europa.

   Durante la dictadura de Franco las leyes se cumplían. El problema era su contenido, el propio de una dictadura próxima al fascismo. Con el 78 todo fue cambiando y se aprobaron muchísimas leyes que mejoraban las condiciones del pueblo y de la clase trabajadora. Y el problema empezó a ser el contrario: leyes con buen contenido que no se cumplían. Un fenómero que ha llegado a ser norma en estos tiempos actuales donde no hay autoridad policial, administrativa, política o judicial que haga que "los malos" paguen. Que quien delinca no pueda hacerlo o sea castigado, sea un quinqui de la etnia o sea una gran empresa eólica. Se supone que eso es responsabilidad de un Estado que se define como "social y de derecho". Leyes justas para el pueblo... que se cumplen.

 Todo este discurso viene a cuento por una noticia que me ha dejado más anonadado de lo que ya estaba con el tema animalista. Ésta:



   No sé como definir esta condena. Injusta, surrealista, alarmante, monstruosa, ridícula, indignante, perversa, insultante,... Por desgracia es real.

   Resulta paradójico que las únicas leyes que sí parecen cumplirse a rajatabla en estos últimos tiempos son las creadas por esa secta que está llevando la civilización occidental hacia un precipicio. Y no, no hablo de Trump ni de Abascal. A esos ya los conocemos de toda la vida.

mércores, 2 de setembro de 2026

02/09/2026 Chalcolestes viridis

  Con el nuevo equipo informático estoy valorando más aún la Sony RX10 III, especialmente la posibilidade de recorte (ampliación) de las fotos. Es que no hay comparación con ninguna otra bridge que conozca. No sé cuantos años más me durará pero cuando casque la echaré de menos.

  A primera hora de la tarde estuve dando un paseo por el Basteiro, en Neda, donde sigo conociendo su población de odonatos. Tras varios años de observación y estudio ya conozco muchas de las especies típicas por el jizz (fenología, hábitat, manera de posarse, manera de volar, todas esas cosas juntas...). La verdad es que es un mundo fascinante y sumamente fotogénico.

Chalcolestes viridis
Sony RX10 III (focal 600 mm equiv)  ISO:200  V:1/200  F:4

  En el momento no me di cuenta pero una de las veces este ejemplar posó sobre una chinche que estaba aparada en la hoja. Una imagen bien curiosa.

Chalcolestes viridis posada en chinche (Hemiptera sp)
Sony RX10 III (focal 600 mm equiv)  ISO:200  V:1/160  F:4

  Estuve probando diferentes composiciones y fondos. Con un sensor pequeño no es fácil.

Chalcolestes viridis
Sony RX10 III (focal 600 mm equiv)  ISO:100  V:1/200  F:4

  En esta última pude bajar al ISO mínimo.

Chalcolestes viridis
Sony RX10 III (focal 600 mm equiv)  ISO:100  V:1/160  F:4

  El número de odonatos presentes en el Basteiro ha disminuído notablemente, especialmente si hablamos de zigópteros como Coenagrion mercuriale, ya desaparecido. Aunque hoy observaba este Sympetrum striolatum, primero del año.

Sympetrum striolatum. Imagen muy recortada, desde 2 m.

  A todo ésto no pongo los nombres vulgares de odonatos en español porque no los sé. Tenía una mini guía desas tipo tríptico en que venían, pero no sé que hice con ella (creo que la regalé). Me da un poco de rabia porque creo que tenían nombre casi todas las especies habituales. En fin, que todos los problemas sean esos.

martes, 1 de setembro de 2026

Comezamos setembro en Forcadas

    Estou a coller días de feries que tiña pendentes e hoxe voltaba ao encoro das Forcadas. 

Cola de Vilaboa
Sony Rx10 III (focal  110 mm equiv.)  ISO:400   V:1/100   F:4,5

   Cando vou usar telescopio resulta moito máis cómodo levar a cámara bridge. Tamén facilita tomar fotos e paisaxe, pois non tes que andar cambiando o obxectivo.

Ponta de Loiravella
Sony Rx10 III (focal  50 mm equiv.)  ISO:200   V:1/60   F:4,5

   Antes os paxareiros íamos a Valdoviño, a Cospeito, a Ancares ou a Ortigueira. Actualmente van "ao melanotos", "aos maritima", "aos sisóns",... "ao canelo"... Moitas veces guiados por unha chincheta de google maps que alguén pasou por whatssap. Eu continúo a explorar e coñecer os espazos naturais galegos que me interesan, coma fixen toda a vida. Son un bicho raro, supoño.

   Hoxe baixei por un camiño que permite achegarse á ponta de Loiravella. 

Explorando novos territorios

Ponta de Loiravella

  Arrimei un tronco medio podre onde poder sentarme, recollín as patas do tripé e dei por inaugurado un novo observatorio.

"Observatorio" novo

     O que eu chamo "Ponta de Loiravella" é un lugar moi frecuentado por limícolas durante a pasaxe migratoria. Se o nível hídrico non estivese tan baixo existen varios lugares onde se poden fotografar relativamente perto as limícolas. Agora resulta complicado porque a ribeira fica moi aberta.

  Na seguinte imaxe, moi recurtada, pódese ver catro biluricos de as negras (en círculo verde) e ún manchado (círculo vermello). Son case 300 m de distancia, ollo.

Biluricos de ás negras (Tringa ochropus) e bilurico manchado (Tringa glareola)

 O bilurico manchado foise achegando algo cara a miña posición e conseguín sacar algunha imaxe medio decente na que, cando menos, podemos identificar a especie.

Bilurico manchado (Tringa glareola)

Bilurico manchado (Tringa glareola)

Bilurico manchado (Tringa glareola). Toma recurtadísima

Bilurico manchado (Tringa glareola) e outras spp

   Voltaba por terras de Santa Mariña do Monte e observaba o primeiro trallón cincento da temporada. Por certo, ignoro quén foi a persoa da comisión lingüística que impuxo o adxetivo cinsento (en vez de cincento) para diferentes especies na nova lista de nomes galegos, pero nin o entendo nin o comparto. Escoitara algunha explicación en galiciaves pero sigo sen velo. Ou hai seseo explosivo en toda a palabra ou non o hai (1). É algo que me sigue a parecer antinatural.

Trallón cincento (Muscicapa striata)

    E ramatamos con un cuco, tamén cincento.

Cuco cincento (Cuculus canorus)

  A fotografía de bichos é cousa de momentos. Dá igual o equipamento que teñas. Se está a 200 metros, con forte contraluz ou se move rápido xa podes ter o mellor equipo do mundo que non vai sair ben. Porén, hoxe este cuco pousaba nunha estaca que tiña un fondo moi interesante, con pingas de auga que caían nese momentos. A luz era tamén moi boa. Eu achegábame no carro pouco a pouco e a ave semellaba confiada. Baixou facer unha captura a un prado e aproveitei para avanzar uns metros ata poñerme a unha distancia perfecta para a Sony RX10 III. 

   O cuco voltou á mesma estaca, poñéndose "a huevo" que se di vulgarmente. Por desgraza xusto nese momento miraba polo retrovisor e vín un carro cun paisano esperando que me apartase. Non me quedou outra que arrimarme para deixalo pasar. E adeus cuco!!

   Poño esta foto, antes de que me aproximase. Qué fotón perdín por culpa do paisano aquel...
 
Cuco cincento (Cuculus canorus)
Sony RX10 III (focal 600 mm equiv)  ISO:400   V:1/250   F:4

(1) No noso país temos dous tipos de "seseo", a pronunciación do fonema interdental (z/c) coma - s -. O chamado "seseo implosivo" é cando se pronuncia só a final de sílaba: mascato, des,.. (meu pai falaba con este tipo de seseio).  O coñecido coma "seseo explosivo" é o que se fai a inicio de sílaba tamén: sinco, sereixa, vesiño. É un rasgo compartido co portugués e co español de Andalucía que aquí se dá principalmente nas Rías Baixas.