Esta mañá a auga da ría estaba case coma un prato, que dicimos na costa. Daquela é cando mellor se poden avistar aves mergulladoras, que pasan desapercebidas cando o mar está revolto.
Por exemplo as mobellas. Hoxe había dúas grandes e a ártica.
Esta mañá a auga da ría estaba case coma un prato, que dicimos na costa. Daquela é cando mellor se poden avistar aves mergulladoras, que pasan desapercebidas cando o mar está revolto.
Por exemplo as mobellas. Hoxe había dúas grandes e a ártica.
Logo do mitin de antonte (tiña que dicilo) voltamos ao contido habitual deste blogue, que é a observación da Natureza. Concretamente coa serie Restaurando Fotos Antigas. Principiamos co bonito. Imaxes de cerceta tomadas coa Nikon P1000 na Frouseira.
E agora imos co feo. E non pode haber nada máis feo ca eucaliptización do noso territorio. A comarca de Ferrol-Ortegal é quizá unha das zonas máis densamente repoboadas de Eucalyptus globulus en toda Europa, seguramente por termos o clima ideal para a especie. Tamén hai moito alcolito no occidente asturiano, no resto da faixa litoral galega e en áreas de Portugal, mas non creo que se achegue á barbaridade de superficie que temos aquí. E se así fose, síntoo moito por eles.
Desta merda si que conservei os RAW. Paradoxos da vida.
Hoy se ha dado una coincidencia histórica. El mismo día en que desclasificaban documentos secretos sobre el intento de golpe de estado del 23-F ha muerto el protagonista más mediático de aquel día, aunque eran otros los que lo organizaron y dirigieron.
Aquel día yo tenía diez años y recuerdo muy poco. Sé que suspendieran las clases y volvimos para casa. En aquella época podías volver para casa sin avisar por el móvil (no existía) porque siempre había alguien (tu madre). Para mi generación esa fue quizá "la noticia de nuestras vidas".
Años después, cuando me formé políticamente influido por las ideas del soberanismo gallego, del comunismo y sobre todo del anarco-sindicalismo, entendí lo que aquel golpe pudo significar de haber tenido éxito. Conocí a militantes históricos de la izquierda que me relataron el miedo que había por las listas de objetivos políticos y sindicales. Afortunadamente el golpe fracasó.
Hoy mis ideas son muy diferentes a las que tenía hace treinta años. Supongo que se llama experiencia, madurez o desencanto, pero creo que no hemos aprendido nada y quizá no merecemos esto que se llama "democracia". Si la izquierda española se hubiese centrado en lo importante estoy seguro que hoy viviríamos en una sociedad mejor, con un gobierno socialdemócrata estable. Pero han tenido que tirar todo por la borda, dando alas a los simpatizantes del protagonista de la jornada.
Eso sí, tu perrito puede ser enterrado en un tanatorio, tu hijo humano puede declararse "de género fluido" con 16 años sin tu consentimiento o puedes dormir en el calabozo si una vecina te denuncia por acoso aunque sea falso. Y si perteneces a determinada etnia gozas de todos los privilegios del sistema pero ninguna de sus obligaciones, como nos toca al proletariado, que se dice técnicamente.
Pues nada, viva la democracia, supongo. Me alegro de que fracasase aquel golpe del 23-F que iba a devolver España a la oscura caverna franquista, pero sigo pensando que no merecemos este régimen político que podría hacer la vida mejor. Simplemente con que el Estado - he dicho bien - ejerciese el principio de autoridad de manera equitativa y justa (difícilmente con ciertas leyes). Si no, y como dice el refrán, "otros vendrán que bueno me harán". Ya lo están haciendo, de hecho.