Seguidores e seguidoras

sábado, 24 de outubro de 2026

Control por la ría y cambio de hora

     Sigo haciendo visitas de control por la ría de Ferrol, a la espera de esas acuáticas invernantes que suelen llegar por estas fechas. Hoy, último sábado del año con horario de verano. 

Ría de Ferrol. Fotografía nocturna con autodisparo. 8:12 horas
Sony RX10 III (focal 70 mm equiv.)  ISO:100   V:3,2"   F:5

     Por lo visto el gobierno español y otros de la UE tienen previsto terminar con el dichoso cambio horario que sufríamos dos veces al año. El problema es que hay que decidir con qué horario se queda España; si con el de verano (UTC+2) o con el de invierno (UTC+1). Esperemos que sea con el de invierno, porque el de verano es una aberración para Galiza, que debería tener UTC+0, como Portugal o Canarias, por situación geográfica.

  Esa tercera posibilidad resulta una utopía. Creo que sólo el BNG ha planteado adaptar el horario de Galiza a nuestro huso horario,  pero si se hiciese un referéndum mucho me temo que perdería por goleada. La gente quiere horas de luz para estar en la playa o tomando una cerveza en la terraza con luz solar a las once de la noche. Es triste pero es así. Y pensar que este horario que hay ahora en España lo instauró Franco para estar sincronizados con la Alemania de Hitler...

Sony RX10 III (focal 50 mm equiv.)  ISO:100   V:4"   F:5

   El caso es que hoy tuve que esperar hasta las 8:40 h para poder tomar una fotografía "diurna". Supongo que a esa hora ya estaría dando el solete en Bilbo, Barcelona o València.

Playa de Maniños (Fene)

   Siempre que llevo la bridge me gusta practicar composición de paisaje. Poco a poco ya voy consiguiendo retratar aquello que quiero retratar. Me frustaba mucho ver algo con mis ojos y que luego la fotografía no se pareciese nada a lo que estaba en mi mente.

Rampa de Maniños en primer plano
Sony RX10 III (focal 160 mm equiv.)  ISO:100   V:0,8"   F:5

    Por supuesto no falta la clásica estampa del astillero en que trabajo.

Al fondo astillero de Navantia-Ferrol ("Bazan", cuando entré de aprendiz)

     Estos días los ferrolanos estarán escuchando el constante ruido de helicópteros volando sobre la ría. Al parecer están realizándose unas maniobras internacionales que tienen su centro de mando en la base de A Graña. Aunque estaban lejísimos (5 Km desde Maniños) tomé una foto por curiosidad. Después de recortarla muchísimo vale para ver. 

Helicópteros militares en la base naval de A Graña. Recorte

  En Neda estaba la pescadora. En otra estaca, algo más lejana.

Intermareales de la ría entre Narón y Neda (en círculo naranja la pescadora)

    Apoyando la Sony hice otra foto de ultrazoom con su correspondiente recorte. 

Águila pescadora (Pandion haliaetus).

 En Neda también había un grupito de golondrinas dáuricas. Probablemente un grupo familiar reproductor en el puente que tiene la AP-9 cerca de allí.

Golondrinas dáuricas (Cecropis daurica)

   Cuando empecé a bichear, a principios de la década de los ochenta, sólo había un punto de cría en toda la comarca de Ferrol: la presa del Eume, en A Capela (Alberto Monteagudo 1983). El 16/06/1992 pude observar una pareja allí (cita en eBird), aunque ya había visto antes un ejemplar en paso migratorio unos años antes en la laguna de Doniños (7/03/1989).

   Pienso que durante años esa presa del río Eume fue la única localización de cría posible/probable conocida en toda la mitad norte de Galiza. Ahora la "anduriña das pontes" es una especie nidificante común y bien distribuida por todo el país. Su expansión tiene mucho que ver con la construcción de puentes y viaductos, a los que parece estar estrechamente vinculada por el norte (en las comarcas del interior más montañosas o mediterráneas también cría en acantilados naturales).

Golondrinas dáuricas (Cecropis daurica)

  Y perdonad por ese fondo tan feo que tuve que emplear para que las golondrinas no se viesen negras. Tenía que escoger entre uralitas o cielo.

mércores, 21 de outubro de 2026

Comeza o outono

  Por fin rematou ese interminable verán ao que xa nos ten acostumados o cambio climático. Se no día 7/10/2026 tiñamos en Ferrol a primeira máxima diaria inferior aos 20ºC, esa tendencia consolidouse a pasada fin de semana cunha baixada importante tanto das temperaturas máximas como de mínimas, mentras que nas comarcas más frías de Ourense e Lugo xa se deron as primeiras xeadas (-5ºC onte en Calvos de Randín).

   Agora faltan esas chuvias persistentes durante días ou semanas que caracterizan o clima galego.

Chuvia caendo sobre Ferrol
OM-1 + Panasonic 14-42 mm  f:5,6   ISO:400   V:1/200   F:6,3

   Este enfriamento da atmosfera veu acompañado coa aparición dalgunhas especies invernantes na comarca de Ferrol e Golfo Ártabro: tordos reais (Turdus pilaris), tordos malvises (Turdus iliacus) ou mergo cristado (Mergus serrator). Hoxe daba unha volta rápida pola ría de Ferrol para ver se había novidades.

Ría de Ferrol desde Maniños (Fene)

 No centro da ría avistaba unha acuática mergulladora non identificada. Probablemente sería un corvo mariño real ou cristado, pero nalgunha foto parece quizá unha mobella.  Xa podería haber algún mergullón de pescozo negro (Podiceps nigricollis) mas non vin ningún.

Acuática mergulladora sp (Gulosus ou Gavia, seguramente)

 O inverno pasado tivemos unha lavandeira enloitada (Motacilla alba yarrellii) que pasou toda a estación nos peiraos de Barallobre (Fene). Esta semana apareceu un exemplar que por jizz semella tamén unha branca británica. Non puiden verlle a mitra negra nin sacarlle fotos boas, mas eses laterais de cor cincento tan escuro tiñan pinta de yarrelli (un xoven de 1º inv. ou unha femia).

Lavandera blanca (Motacilla alba ¿yarrelli?)

Lavandera blanca (Motacilla alba)

  No século XXI a aguia pescadora pasou de ser unha especie escasa e presente case exclusivamente na migración a ser común e habitual coma invernante en humidais de todo tipo, coma encoros ou rías. Fáiseme raro (pero bonito) vela todos os anos no fondo da ría de Ferrol.

Aguia pescadora (Pandion haliaetus). Desde aprox. 250 m con autodisparo sobre tripé

  En Neda viven Simón e Gabriel, dous irmáns paxareiros. Ún deles (non lembro quén) comentárame que falara cun colega mariscador para situar unha das estacas cerca da ribeira para poder fotografar á pescadora. Unha boa iniciativa, rapaces!

Aguia pescadora (Pandion haliaetus). Imaxe con recurte importante

   A mala nova da xornada é que o teleconvertidor MC1,4x parece que cascou de vez. Logo dunha caída da cámara en Moeche esta primavera, tivérao a reparar na casa dun compañeiro de traballo e fotógrafo. Pensei que quedara arranxado pero definitivamente semella que agora non hai bon contacto dos pines. Monteino ao Zuiko 300 e non focaba. Así que tiven que disparar só co 300 mm, unha estupenda óptica pero moi xusta de focal cando tes o bicho a 250-300 m.

Aguia pescadora (Pandion haliaetus). Toma desde aprox. 250 m

  Cambiando de tema, éste é un blogue principalmente naturalista, mas sabedes que tamén opino sobre temas de actualidade que me parecen importantes. Hoxe vin un titular gravísimo:


  Que Milei é unha persoa con algún tipo de desequilibrio mental semella obvio. Non o digo só polo seu aspecto senón polas súas estrafalarias declaracións. E que representa o que representa tamén resulta evidente (dame noxo cando emprega o termo "libertario" para se definir). Mas estas declaracións, realizadas en territorio español, parécenme dunha gravidade extraordinaria.

 Nunca votei ao PSOE nin probablemente o farei. E detesto en que se converteu a socialdemocracia por influencia da ideoloxía woke-podemita. Mas definir ao presidente español como o define e insinuar o que insinúa debera ter consecuencias diplomáticas inmediatas. Vaia todo o meu apoio ao PSOE diante deste ataque intolerable.

  Venme á memoria un episodio en que o presidente de Venezuela fixera graves acusacións contra o expresidente Aznar e o presidente Zapatero interviñera defendéndoo. Desde a discrepancia con úns e con outros, está claro que non todos son iguais. Hai demócratas, cos que podo estar en desacordo, e hai auténticos dementes próximos ao fascismo. Coma o chalado da motoserra.

domingo, 18 de outubro de 2026

As Regas de Moeche y dos zorzales reales

    Estos días llevo en la mochila tanto el Zuiko 100-400 mm f:6,3 como el Zuiko 300 mm f:4. Dos teleobjetivos completamente diferentes, por construcción y características.

Zuiko 100-400 mm f:6,3 (izda) y Zuiko 300 mm  f:4 (dcha)

     Tienen un tamaño bastante similar, aunque el Zuiko zoom es más largo si movemos el anillo para buscar la máxima focal. Pesados en báscula, sin tapas, tenemos este resultado:
  • Zuiko 100-400 mm: 1.383 gramos
  • Zuiko 300 mm: 1.500 gramos

Zuiko 100-400 mm f:6,3 a máxima focal (izda) y Zuiko 300 mm  f:4 (dcha)

     En el norte estamos teniendo viento fuerte del noreste. En esas condiciones, y si fuese un ave, me posaría en estacas o postes antes que en los árboles, así que esta madrugada fui a un sito donde abundan las estacas de madera.

Por Santa Mariña do Monte

    Encontré una lechuza en el sitio habitual.

Lechuza común (Tyto alba)

   Después bajé al valle del Xubia. Si tenéis curiosidad podéis ver las modestisimas listas de aves aquí y aquí.

Lavandera blanca (Motacilla alba)
OM-1 + Zuiko 100-400 mm  f:6,3   ISO:3200   V:1/160   F:6,3

    Es cierto que el Zuiko 100-400 I no se sincroniza con el estabilizador del cuerpo. Aún así funciona más que bien, sobre todo si apoyamos la óptica en algún sitio.

Pinzón vulgar (Fringilla coelebs)
OM-1 + Zuiko 100-400 mm  f:6,3   ISO:400   V:1/60   F:6,3

Pinzón vulgar (Fringilla coelebs)
OM-1 + Zuiko 100-400 mm  f:6,3   ISO:800   V:1/100   F:6,3

 La gran ventaja del zoom es que permite hacer tomas de paisaje. No es un gran angular, lógicamente, pero sí podemos capturar imágenes del hábitat o el entorno, algo imposible con el 300 mm fijo.


OM-1 + Zuiko 100-400 mm  f:6,3  (a 100 mm) ISO:800   V:1/125   F:5


OM-1 + Zuiko 100-400 mm  f:6,3  (a 100 mm) ISO:800   V:1/160   F:5

     Y captar la belleza de los bosques de.... error 404. Espera, ¿por dónde iba?

Montes de Moeche completamente eucaliptizados

  La novedad de la jornada ha sido la observación de los dos primeros zorzales reales de la temporada. En unas fechas bastante tempranas para la especie.

Zorzal real (Turdus pilaris)
OM-1 + Zuiko 100-400 mm f:6,3  ISO:1600  V:1/500  F:6,3

 
   Creo que a todos los aficionados nos encanta este pájaro. Sin lugar a dudas uno de los protagonistas habituales de las olas de frío, cuando miles de avefrías, chorlitos dorados, zorzales reales y alirrojos invaden nuestros campos. Por desgracia una escena cada vez más difícil de ver.

Zorzal real (Turdus pilaris)
 
  Ya he comentado que en lo que llevamos de siglo XXI no hemos tenido ningún episodio de ola de frío. De las de verdad, como las de 1961, 1985, 1987 o 1996.

   Vivimos una época muy diferente. Con un caudal de información en tiempo real que circula por las redes sociales a la velocidad del relámpago.Y una nueva generación de pajareros coleccionistas que se desplazan a donde haga falta para tachar una nueva especie de su lista particular y subir escalones en la clasificación de eBird. A veces me pregunto cómo reaccionarían estas nuevas generaciones ante una entrada masiva de invernantes como la que vivimos en enero de 1987.


    Cuántos recuerdos me traen los zorzales reales... Recuerdos de otra época en que la helada o la nieve eran habituales en la comarca de Ferrol, siendo raro el año que no nevaba en los montes de O Forgoselo o A Faladoira (incluso en colinas bajas de la propia ría). Reconozco que deseo otra ola de frío gorda para poder documentarla en el blog.  Al menos una, pues con este cambio climático tan acelerado no creo que viva muchas más.


Zorzal real (Turdus pilaris)