Seguidores e seguidoras

mércores, 21 de outubro de 2026

Comeza o outono

  Por fin rematou ese interminable verán ao que xa nos ten acostumados o cambio climático. Se no día 7/10/2026 tiñamos en Ferrol a primeira máxima diaria inferior aos 20ºC, esa tendencia consolidouse a pasada fin de semana cunha baixada importante tanto das temperaturas máximas como de mínimas, mentras que nas comarcas más frías de Ourense e Lugo xa se deron as primeiras xeadas (-5ºC onte en Calvos de Randín).

   Agora faltan esas chuvias persistentes durante días ou semanas que caracterizan o clima galego.

Chuvia caendo sobre Ferrol
OM-1 + Panasonic 14-42 mm  f:5,6   ISO:400   V:1/200   F:6,3

   Este enfriamento da atmosfera veu acompañado coa aparición dalgunhas especies invernantes na comarca de Ferrol e Golfo Ártabro: tordos reais (Turdus pilaris), tordos malvises (Turdus iliacus) ou mergo cristado (Mergus serrator). Hoxe daba unha volta rápida pola ría de Ferrol para ver se había novidades.

Ría de Ferrol desde Maniños (Fene)

 No centro da ría avistaba unha acuática mergulladora non identificada. Probablemente sería un corvo mariño real ou cristado, pero nalgunha foto parece quizá unha mobella.  Xa podería haber algún mergullón de pescozo negro (Podiceps nigricollis) mas non vin ningún.

Acuática mergulladora sp (Gulosus ou Gavia, seguramente)

 O inverno pasado tivemos unha lavandeira enloitada (Motacilla alba yarrellii) que pasou toda a estación nos peiraos de Barallobre (Fene). Esta semana apareceu un exemplar que por jizz semella tamén unha branca británica. Non puiden verlle a mitra negra nin sacarlle fotos boas, mas eses laterais de cor cincento tan escuro tiñan pinta de yarrelli (un xoven de 1º inv. ou unha femia).

Lavandera blanca (Motacilla alba ¿yarrelli?)

Lavandera blanca (Motacilla alba)

  No século XXI a aguia pescadora pasou de ser unha especie escasa e presente case exclusivamente na migración a ser común e habitual coma invernante en humidais de todo tipo, coma encoros ou rías. Fáiseme raro (pero bonito) vela todos os anos no fondo da ría de Ferrol.

Aguia pescadora (Pandion haliaetus). Desde aprox. 250 m con autodisparo sobre tripé

  En Neda viven Simón e Gabriel, dous irmáns paxareiros. Ún deles (non lembro quén) comentárame que falara cun colega mariscador para situar unha das estacas cerca da ribeira para poder fotografar á pescadora. Unha boa iniciativa, rapaces!

Aguia pescadora (Pandion haliaetus). Imaxe con recurte importante

   A mala nova da xornada é que o teleconvertidor MC1,4x parece que cascou de vez. Logo dunha caída da cámara en Moeche esta primavera, tivérao a reparar na casa dun compañeiro de traballo e fotógrafo. Pensei que quedara arranxado pero definitivamente semella que agora non hai bon contacto dos pines. Monteino ao Zuiko 300 e non focaba. Así que tiven que disparar só co 300 mm, unha estupenda óptica pero moi xusta de focal cando tes o bicho a 250-300 m.

Aguia pescadora (Pandion haliaetus). Toma desde aprox. 250 m

  Cambiando de tema, éste é un blogue principalmente naturalista, mas sabedes que tamén opino sobre temas de actualidade que me parecen importantes. Hoxe vin un titular gravísimo:


  Que Milei é unha persoa con algún tipo de desequilibrio mental semella obvio. Non o digo só polo seu aspecto senón polas súas estrafalarias declaracións. E que representa o que representa tamén resulta evidente (dame noxo cando emprega o termo "libertario" para se definir). Mas estas declaracións, realizadas en territorio español, parécenme dunha gravidade extraordinaria.

 Nunca votei ao PSOE nin probablemente o farei. E detesto en que se converteu a socialdemocracia por influencia da ideoloxía woke-podemita, o cancro ideolóxico do actual século. Mas definir ao presidente español como o define e insinuar o que insinúa debera ter consecuencias diplomáticas inmediatas. Vaia todo o meu apoio ao PSOE diante deste ataque intolerable.

  Venme á memoria un episodio en que o presidente de Venezuela fixera graves acusacións contra o expresidente Aznar e o presidente Zapatero interviñera defendéndoo. Desde a discrepancia con úns e con outros, está claro que non todos son iguais. Hai demócratas, cos que podo estar en desacordo, e hai auténticos dementes próximos ao fascismo. Coma o chalado da motoserra.

domingo, 18 de outubro de 2026

As Regas de Moeche y dos zorzales reales

    Estos días llevo en la mochila tanto el Zuiko 100-400 mm f:6,3 como el Zuiko 300 mm f:4. Dos teleobjetivos completamente diferentes, por construcción y características.

Zuiko 100-400 mm f:6,3 (izda) y Zuiko 300 mm  f:4 (dcha)

     Tienen un tamaño bastante similar, aunque el Zuiko zoom es más largo si movemos el anillo para buscar la máxima focal. Pesados en báscula, sin tapas, tenemos este resultado:
  • Zuiko 100-400 mm: 1.383 gramos
  • Zuiko 300 mm: 1.500 gramos

Zuiko 100-400 mm f:6,3 a máxima focal (izda) y Zuiko 300 mm  f:4 (dcha)

     En el norte estamos teniendo viento fuerte del noreste. En esas condiciones, y si fuese un ave, me posaría en estacas o postes antes que en los árboles, así que esta madrugada fui a un sito donde abundan las estacas de madera.

Por Santa Mariña do Monte

    Encontré una lechuza en el sitio habitual.

Lechuza común (Tyto alba)

   Después bajé al valle del Xubia. Si tenéis curiosidad podéis ver las modestisimas listas de aves aquí y aquí.

Lavandera blanca (Motacilla alba)
OM-1 + Zuiko 100-400 mm  f:6,3   ISO:3200   V:1/160   F:6,3

    Es cierto que el Zuiko 100-400 I no se sincroniza con el estabilizador del cuerpo. Aún así funciona más que bien, sobre todo si apoyamos la óptica en algún sitio.

Pinzón vulgar (Fringilla coelebs)
OM-1 + Zuiko 100-400 mm  f:6,3   ISO:400   V:1/60   F:6,3

Pinzón vulgar (Fringilla coelebs)
OM-1 + Zuiko 100-400 mm  f:6,3   ISO:800   V:1/100   F:6,3

 La gran ventaja del zoom es que permite hacer tomas de paisaje. No es un gran angular, lógicamente, pero sí podemos capturar imágenes del hábitat o el entorno, algo imposible con el 300 mm fijo.


OM-1 + Zuiko 100-400 mm  f:6,3  (a 100 mm) ISO:800   V:1/125   F:5


OM-1 + Zuiko 100-400 mm  f:6,3  (a 100 mm) ISO:800   V:1/160   F:5

     Y captar la belleza de los bosques de.... error 404. Espera, ¿por dónde iba?

Montes de Moeche completamente eucaliptizados

  La novedad de la jornada ha sido la observación de los dos primeros zorzales reales de la temporada. En unas fechas bastante tempranas para la especie.

Zorzal real (Turdus pilaris)
OM-1 + Zuiko 100-400 mm f:6,3  ISO:1600  V:1/500  F:6,3

 
   Creo que a todos los aficionados nos encanta este pájaro. Sin lugar a dudas uno de los protagonistas habituales de las olas de frío, cuando miles de avefrías, chorlitos dorados, zorzales reales y alirrojos invaden nuestros campos. Por desgracia una escena cada vez más difícil de ver.

Zorzal real (Turdus pilaris)
 
  Ya he comentado que en lo que llevamos de siglo XXI no hemos tenido ningún episodio de ola de frío. De las de verdad, como las de 1961, 1985, 1987 o 1996.

   Vivimos una época muy diferente. Con un caudal de información en tiempo real que circula por las redes sociales a la velocidad del relámpago.Y una nueva generación de pajareros coleccionistas que se desplazan a donde haga falta para tachar una nueva especie de su lista particular y subir escalones en la clasificación de eBird. A veces me pregunto cómo reaccionarían estas nuevas generaciones ante una entrada masiva de invernantes como la que vivimos en enero de 1987.


    Cuántos recuerdos me traen los zorzales reales... Recuerdos de otra época en que la helada o la nieve eran habituales en la comarca de Ferrol, siendo raro el año que no nevaba en los montes de O Forgoselo o A Faladoira (incluso en colinas bajas de la propia ría). Reconozco que deseo otra ola de frío gorda para poder documentarla en el blog.  Al menos una, pues con este cambio climático tan acelerado no creo que viva muchas más.


Zorzal real (Turdus pilaris)

sábado, 17 de outubro de 2026

Desempolvando el Zuiko 100-400 mm f:6,3

   Esta mañana he vuelto por la ría un ratito, antes de hacer los recados del sábado. En la mochila llevaba el Zuiko 100-400 mm f:6,3, que tenía guardado en su embalaje original desde hacía tiempo (si lo vendo quiero presentarlo en óptimas condiciones).

   Ya sabéis que me gusta comparar mis ópticas, aunque muchos de los matices no los puedo apreciar porque tengo un conocimiento muy básico sobre fotografía. Por desgracia hoy no se daban precisamente las condiciones ideales para observar aves en el margen sur de la ría (la zona que suelo visitar). Con pleamar y viento fuerte del noreste no suele haber muchas acuáticas visibles.

   Al amanecer una garza real descansaba en el muelle de O Seixo (Mugardos). Primero disparé con el zoom a máxima focal. La luz era la que era y tampoco se puede exigir mucho más. Estaba casi en el máximo de "ISO nativo" y con una velocidad muy justa para un ave zarandeada por el viento.

OM-1 + Zuiko 100-400 mm  f:6,3 (a 400 mm)   ISO:12800  V:1/160   F:6,3

   Después bajé focal hasta los 300 mm que tiene el Zuiko de focal fija. Se dice que en los teleobjetivos con zoom mejora mucho la calidad de imagen si reduces un poco la focal. El problema es que el Zuiko 100-400 mantiene el mismo diafragma a 300 mm que a 400 mm (f:6,3).
  En ambas imágenes, publicadas a formato completo de 1620 x 1080 px, existe un ligero viñeteo (bordes oscuros). La nitidez es la propia de unos niveles de sensibilidad tan altos.

OM-1 + Zuiko 100-400 mm  f:6,3 (a 300 mm)   ISO:12800  V:1/160   F:6,3

  El Zuiko 300 PRO juega otra liga (su precio también). Apliqué el mismo revelado que en la toma anterior: reducción de ruido con IA al 40%, contraste +20, 1/3 punto de sobreexposición, regulando a mi gusto temperatura de color y nitidez. 

OM-1 + Zuiko 300 mm f:4   ISO:12800  V:1/160   F:4

 Ahora pongo dos tomas algo recortadas y ya con formato 1067 x 800 píxeles.

OM-1 + Zuiko 100-400 mm  f:6,3 (a 400 mm)   ISO:12800  V:1/160   F:6,3

OM-1 + Zuiko 300 mm f:4  ISO:12800  V:1/160   F:5

   Este tipo de pruebas suelo hacerlas desde el coche porque si tienes que estar cambiando el objetivo constantemente prefiero hacerlo "bajo techo" por motivos obvios (hoy lloviznó algo y soplaba mucho viento). Por otra parte necesitas un sujeto que esté más o menos quieto para que te dé tiempo a cambiar la óptica. Intenté hacerla con un andarríos chico pero comenzó a correr y hasta luego Lucas.

OM-1 + Zuiko 300 mm  f:4   ISO:6400  V:1/400   F:4

  Además, al poner el 100-400 y subir a f:6,3 tuve que aumentar ISO y bajar velocidad para mantener la exposición. Una pena que el andarríos no aguantase parado unos segundos más.
    
OM-1 + Zuiko 100-400 mm  f:6,3 (a 400 mm)   ISO:12800  V:1/250   F:6,3

 Cuanto más tiempo pasa voy comprendiendo mejor que cada óptica tiene sus ventajas y sus limitaciones. Siempre desde la perspectiva de un naturalista que emplea la fotografía de apoyo para la divulgación (para un fotógrafo profesional la palabra "zoom" es como el crucifijo para Drácula).

   A todo esto y si alguien sabe de astronomía, ¿podría decirme qué estrella es ésa que se ve junto a la luna? La foto fue tomada el día 6/10/2026. Por aquello de la composición incliné la foto, pero en la realidad estaba justo debajo en su vertical.

OM-1 + Zuiko 300 mm f.4   ISO:800  V:1/500   F:4