Seguidores e seguidoras

domingo, 18 de outubro de 2026

As Regas de Moeche y dos zorzales reales

    Estos días llevo en la mochila tanto el Zuiko 100-400 mm f:6,3 como el Zuiko 300 mm f:4. Dos teleobjetivos completamente diferentes, por construcción y características.

Zuiko 100-400 mm f:6,3 (izda) y Zuiko 300 mm  f:4 (dcha)

     Tienen un tamaño bastante similar, aunque el Zuiko zoom es más largo si movemos el anillo para buscar la máxima focal. Pesados en báscula, sin tapas, tenemos este resultado:
  • Zuiko 100-400 mm: 1.383 gramos
  • Zuiko 300 mm: 1.500 gramos

Zuiko 100-400 mm f:6,3 a máxima focal (izda) y Zuiko 300 mm  f:4 (dcha)

     En el norte estamos teniendo viento fuerte del noreste. En esas condiciones, y si fuese un ave, me posaría en estacas o postes antes que en los árboles, así que esta madrugada fui a un sito donde abundan las estacas de madera.

Por Santa Mariña do Monte

    Encontré una lechuza en el sitio habitual.

Lechuza común (Tyto alba)

   Después bajé al valle del Xubia. Si tenéis curiosidad podéis ver las modestisimas listas de aves aquí y aquí.

Lavandera blanca (Motacilla alba)
OM-1 + Zuiko 100-400 mm  f:6,3   ISO:3200   V:1/160   F:6,3

    Es cierto que el Zuiko 100-400 I no se sincroniza con el estabilizador del cuerpo. Aún así funciona más que bien, sobre todo si apoyamos la óptica en algún sitio.

Pinzón vulgar (Fringilla coelebs)
OM-1 + Zuiko 100-400 mm  f:6,3   ISO:400   V:1/60   F:6,3

Pinzón vulgar (Fringilla coelebs)
OM-1 + Zuiko 100-400 mm  f:6,3   ISO:800   V:1/100   F:6,3

 La gran ventaja del zoom es que permite hacer tomas de paisaje. No es un gran angular, lógicamente, pero sí podemos capturar imágenes del hábitat o el entorno, algo imposible con el 300 mm fijo.


OM-1 + Zuiko 100-400 mm  f:6,3  (a 100 mm) ISO:800   V:1/125   F:5


OM-1 + Zuiko 100-400 mm  f:6,3  (a 100 mm) ISO:800   V:1/160   F:5

     Y captar la belleza de los bosques de.... error 404. Espera, ¿por dónde iba?

Montes de Moeche completamente eucaliptizados

  La novedad de la jornada ha sido la observación de los dos primeros zorzales reales de la temporada. En unas fechas bastante tempranas para la especie.

Zorzal real (Turdus pilaris)
OM-1 + Zuiko 100-400 mm f:6,3  ISO:1600  V:1/500  F:6,3

 
   Creo que a todos los aficionados nos encanta este pájaro. Sin lugar a dudas uno de los protagonistas habituales de las olas de frío, cuando miles de avefrías, chorlitos dorados, zorzales reales y alirrojos invaden nuestros campos. Por desgracia una escena cada vez más difícil de ver.

Zorzal real (Turdus pilaris)
 
  Ya he comentado que en lo que llevamos de siglo XXI no hemos tenido ningún episodio de ola de frío. De las de verdad, como las de 1961, 1985, 1987 o 1996.

   Vivimos una época muy diferente. Con un caudal de información en tiempo real que circula por las redes sociales a la velocidad del relámpago.Y una nueva generación de pajareros coleccionistas que se desplazan a donde haga falta para tachar una nueva especie de su lista particular y subir escalones en la clasificación de eBird. A veces me pregunto cómo reaccionarían estas nuevas generaciones ante una entrada masiva de invernantes como la que vivimos en enero de 1987.


    Cuántos recuerdos me traen los zorzales reales... Recuerdos de otra época en que la helada o la nieve eran habituales en la comarca de Ferrol, siendo raro el año que no nevaba en los montes de O Forgoselo o A Faladoira (incluso en colinas bajas de la propia ría). Reconozco que deseo otra ola de frío gorda para poder documentarla en el blog.  Al menos una, pues con este cambio climático tan acelerado no creo que viva muchas más.


Zorzal real (Turdus pilaris)

sábado, 17 de outubro de 2026

Desempolvando el Zuiko 100-400 mm f:6,3

   Esta mañana he vuelto por la ría un ratito, antes de hacer los recados del sábado. En la mochila llevaba el Zuiko 100-400 mm f:6,3, que tenía guardado en su embalaje original desde hacía tiempo (si lo vendo quiero presentarlo en óptimas condiciones).

   Ya sabéis que me gusta comparar mis ópticas, aunque muchos de los matices no los puedo apreciar porque tengo un conocimiento muy básico sobre fotografía. Por desgracia hoy no se daban precisamente las condiciones ideales para observar aves en el margen sur de la ría (la zona que suelo visitar). Con pleamar y viento fuerte del noreste no suele haber muchas acuáticas visibles.

   Al amanecer una garza real descansaba en el muelle de O Seixo (Mugardos). Primero disparé con el zoom a máxima focal. La luz era la que era y tampoco se puede exigir mucho más. Estaba casi en el máximo de "ISO nativo" y con una velocidad muy justa para un ave zarandeada por el viento.

OM-1 + Zuiko 100-400 mm  f:6,3 (a 400 mm)   ISO:12800  V:1/160   F:6,3

   Después bajé focal hasta los 300 mm que tiene el Zuiko de focal fija. Se dice que en los teleobjetivos con zoom mejora mucho la calidad de imagen si reduces un poco la focal. El problema es que el Zuiko 100-400 mantiene el mismo diafragma a 300 mm que a 400 mm (f:6,3).
  En ambas imágenes, publicadas a formato completo de 1620 x 1080 px, existe un ligero viñeteo (bordes oscuros). La nitidez es la propia de unos niveles de sensibilidad tan altos.

OM-1 + Zuiko 100-400 mm  f:6,3 (a 300 mm)   ISO:12800  V:1/160   F:6,3

  El Zuiko 300 PRO juega otra liga (su precio también). Apliqué el mismo revelado que en la toma anterior: reducción de ruido con IA al 40%, contraste +20, 1/3 punto de sobreexposición, regulando a mi gusto temperatura de color y nitidez. 

OM-1 + Zuiko 300 mm f:4   ISO:12800  V:1/160   F:4

 Ahora pongo dos tomas algo recortadas y ya con formato 1067 x 800 píxeles.

OM-1 + Zuiko 100-400 mm  f:6,3 (a 400 mm)   ISO:12800  V:1/160   F:6,3

OM-1 + Zuiko 300 mm f:4  ISO:12800  V:1/160   F:5

   Este tipo de pruebas suelo hacerlas desde el coche porque si tienes que estar cambiando el objetivo constantemente prefiero hacerlo "bajo techo" por motivos obvios (hoy lloviznó algo y soplaba mucho viento). Por otra parte necesitas un sujeto que esté más o menos quieto para que te dé tiempo a cambiar la óptica. Intenté hacerla con un andarríos chico pero comenzó a correr y hasta luego Lucas.

OM-1 + Zuiko 300 mm  f:4   ISO:6400  V:1/400   F:4

  Además, al poner el 100-400 y subir a f:6,3 tuve que aumentar ISO y bajar velocidad para mantener la exposición. Una pena que el andarríos no aguantase parado unos segundos más.
    
OM-1 + Zuiko 100-400 mm  f:6,3 (a 400 mm)   ISO:12800  V:1/250   F:6,3

 Cuanto más tiempo pasa voy comprendiendo mejor que cada óptica tiene sus ventajas y sus limitaciones. Siempre desde la perspectiva de un naturalista que emplea la fotografía de apoyo para la divulgación (para un fotógrafo profesional la palabra "zoom" es como el crucifijo para Drácula).

   A todo esto y si alguien sabe de astronomía, ¿podría decirme qué estrella es ésa que se ve junto a la luna? La foto fue tomada el día 6/10/2026. Por aquello de la composición incliné la foto, pero en la realidad estaba justo debajo en su vertical.

OM-1 + Zuiko 300 mm f.4   ISO:800  V:1/500   F:4

martes, 13 de outubro de 2026

Saramaganta rabilonga (Chioglossa lusitanica), o bicho máis galego de todos?

  Durante os traballos de campo levados a cabo para o Atlas de anfibios e répteis de Galiza coordenado pola S.G.H.N.  Manuel Arzúa Piñeiro e máis eu recollimos moitas citas de saramaganta galega (Chioglossa lusitanica). En parte porque as nosas comarcas de mostraxe estaban case todas no cuadrante NE do país, a zona máis favorábel para un endemismo tan esixente no relativo ás condicións de humidade permanente. Tamén avanzamos moito no coñecimento da área de distribución da lagartixa da braña (Zootoca vivipara), algo do que me sinto especialmente orgulloso, a verdade. De feito acabamos redactando nós o texto para estas dúas especies (e algunhas mais).

Saramaganta rabilonga (Chioglossa lusitanica)
 
  Revisando o arquivo fotográfico que teño atopei estas fotos e me apetecía editalas de novo. Falamos dun urodelo que só existe no norte de Portugal, na Galiza e Asturies. Ademais ten unhas preferencias de hábitat moi marcadas por lugares con humidade e sombra permanentes, coma son eses pequenos regatos e mananciais tan habituais das fragas galegas.

Saramaganta rabilonga (Chioglossa lusitanica)
Sony RX10 II (focal 50 mm equiv)  ISO:800  V:1/100   F:4

  Este exemplar foi fotografado noutro lugar do val do Xubia, pero a seguinte foto reflicte moi ben o hábitat típicamente ocupado pola especie. Tomei a foto coa Canon SX50 (opa, Manolo). Coma non había luz ocorréuseme poñer o tripé e facer autodisparo con exposición longa. Non quedou mal de todo (tampouco tiña moitas opcións de composición).

Fraga de Naraío (San Sadurniño) 3/05/2015. Toma con autodisparo sobre tripé
Canon SX50  (24-1200 mm) f:6,5   ISO:80   V:1"   F:8

  Ademáis da súa limitada área de distribución a nivel mundial a saramaganta ten un aspecto serpentiforme que a fai moi diferente ao resto dos urodelos peninsulares. É tan especial que ata entra no radar dos rarólogos paxareiros, que xa me teñen preguntado por ela.

Saramaganta rabilonga (Chioglossa lusitanica)

Saramaganta rabilonga (Chioglossa lusitanica). Toma algo recurtada
Sony RX10 II (focal 50 mm equiv)  ISO:800  V:1/100   F:4

   E falando da Sociedade galega de Historia Natural, no arquivo de fotos abrín tamén un cartafol do que case non me lembraba, dunha excursión a Ortigueira con compañeiros da SGHN-Sada/Ferrol:

Un servidor dando indicacións con 19 anos menos

   Case nen me recoñezo con ese "pelaso" travoltiano. Son bastantes anos mais e moitos os disgustos vividos desde entón. Precisamente o período máis convulso e difícil da miña vida.

Ollando polo teles coa guía de aves de Baía, xunto ao seu ilustrador, Calros Silvar

 Vémonos na próxima entrada, bichistas.