Seguidores e seguidoras

xoves, 22 de xaneiro de 2026

Cuidado con "Ingrid"!

   Los modelos tanto de Meteogalicia como de AEMET no dejan lugar a dudas. Viene la nieve!! Una ciclogénesis explosiva llamada Ingrid será quien nos la traiga a comarcas gallegas donde cada vez resulta más infrecuente.

Predicción AEMET para mañana

  Hacía años que no veía alerta naranja por este meteoro en comarcas relativamente bajas como pueden ser A Terra Chá, Valdeorras, A Limia o el interior de Pontevedra. Hace un rato el aviso de AEMET incidía mucho que los modelos pueden variar e cuanto a la extensión de la nieve pues podría bajar aún más de esos 400-500 msnm que están anunciando ambas webs meteorológicas y recomendaba seguir las actualizaciones.

  Hace cuarenta años no existía Internet pero jamás olvidaré el único día en que vi las calles de Ferrol nevadas, allá por enero de 1987. La noche anterior, en el telediario, José Antonio Maldonado había anunciado nieve en Galiza a 600 m pero acabó nevando al nivel del mar. Fue sin duda el acontencimiento del año. Por cierto, yo adoraba a Maldonado y la manera que tenía de transmitir la información. Veía sus pronósticos todos los días, recien llegado por aquel entonces a RTVE.

Predicción Meteogalicia para mañana

  El caso es que mañana el tiempo nos va a recordar a todos qué era el invierno en el siglo XX. Con todos los problemas que conlleva para los colegios, el tráfico, la pesca o la agricultura. Pero también con todos los beneficios ecológicos asociados a una climatología propia de esta época del año. Y con la posibilidad de tomar fotos realmente preciosas, siempre con máximo cuidado y respeto a la carretera.

   Aún tengo el Fiat Sedici 4x4 (que cedí a uno de mis hermanos). Estos días ya lo estoy preparando para volver a la nieve. Seguramente tocará Forgoselo, si los pronósticos se cumplen.

mércores, 21 de xaneiro de 2026

Comparativa Zuikos con obxectos fixos

  Non é doado facer comparativas de diferentes ópticas con aves na Natureza. Cómpre buscar unha que estea ben quietiña, para non variar a distancia de enfoque nin o fondo. Hoxe conseguino, primeiro cunha gaivota patimarela.

 Puxen o tele zoom a 300 mm e tentei parámetros semellantes entre unha lente e outra. Logo apliquei o mesmo revelado de nitidez, contraste, intensidade, ruido e un lixeiro recurte a 3:2. A temperatura de cor que tiña en modo automático non me gostaba e acabei poñendo "sombra" en todas as imaxes.

Gaivota patimarela (Larus michahellis)
OM-1 + Zuiko 100-400  f:6,3 (focal 300 mm)   ISO:6400   V:1/100    F:6,3

Gaivota patimarela (Larus michahellis)
OM-1 + Zuiko 300 f:4   ISO:6400   V:1/100    F:6,3

 A serie inicial foi cun ISO bastante alto (6400) porque a luz era malísima. Logo aclarou algo pero aínda así tiven que deixalo en valores medios de ISO1600 ou ISO3200.

Gaivota patimarela (Larus michahellis)
OM-1 + Zuiko 100-400  f:6,3 (focal 300 mm)   ISO:3200   V:1/50    F:6,3

Gaivota patimarela (Larus michahellis)
OM-1 + Zuiko 300  f:4   ISO:1600   V:1/60    F:4

  Coma sempre, nótase a diferenza de calidade entre un obxectivo bó e un obxectivo PRO. No detalle das sombras, no detalle das altas luces, no enfoque/estabilización, mesmo diría que na saturación de cor. Tamén gardo a sensación de que o balanzo de brancos automático "interpreta" mellor a escea no 300 f:4, deixando unha temperatura de cor máis acorde ao que ven os meus ollos, pero iso é algo moi suxetivo, supoño.  Outras cousas máis técnicas se me escapan porque eu son naturalista, non fotógrafo. Eles poderán aprecialas moito mellor.

  Logo tocou una corvo mariño grande. Coma no caso das gaivotas comecei disparando a focal 300 mm (máis ou menos) con ambos os dous obxectivos.

Corvo mariño grande (Phalacrocorax carbo)
OM-1 + Zuiko 100-400  f:6,3 (focal 314 mm)   ISO:1600   V:1/200    F:6,3

Corvo mariño grande (Phalacrocorax carbo)
OM-1 + Zuiko 300 mm  f:4   ISO:1600   V:1/200    F:6,3

  Logo decidín comparar o zoom a tope de focal (400 mm) co 300 aclopado ao teleconvertidor MC1,4x, para que oferecese unha focal equivalente, mas algo maior (420 mm).

Corvo mariño grande (Phalacrocorax carbo)
OM-1 + Zuiko 100-400  f:6,3   ISO:3200   V:1/320    F:7,1

Corvo mariño grande (Phalacrocorax carbo)
OM-1 + Zuiko 300  + MC1,4x   f:5,6   ISO:3200   V:1/320    F:7,1

     Máis unha vez o nivel de detalle e tamén a textura da penaxe, resulta claramente máis nítida no obxectivo de maior cualidade, como é natural. Mas o 100-400 aguantou a proba mellor que ben (contra unha lente que a duplica en prezo, ollo).

Corvo mariño grande (Phalacrocorax carbo)
OM-1 + Zuiko 100-400  f:6,3   ISO:1600   V:1/320    F:7,1

Corvo mariño grande (Phalacrocorax carbo)
OM-1 + Zuiko 300 mm  + MC1,4x  f:5,6   ISO:3200   V:1/320    F:7,1

    E asi terminamos este post fotográfico. Observando e admirando as características destes dous estupendos obxectivos.  Por certo, os diferentes modelos meteorolóxicos anuncian neve na comarca de Ferrol para este venres e sábado. Semella probábel que volte este meteoro a serras coma O Forgoselo, Monfero ou Faladoira, e seguramente Bichos e demáis familia irá por aló para dar testemuña gráfica.

martes, 20 de xaneiro de 2026

R.F.A. (Restaurando Fotos Antiguas): lagartija de turbera (Zootoca vivipara)

     Últimamente hablo casi solamente de aves, pero los anfibios y reptiles fueron desde pequeño mi auténtica pasión, aunque en aquellos años no tenía cámaras fotográficas. Compré la primera cuando empezamos a trabajar en el segundo Atlas de Hérpetos de la SGHN, entre 2005 y 2010. En aquella época yo ya era un naturalista con (creo) amplia experiencia de campo, pero en lo relativo a fotografía tenía un conocimiento casi nulo. Además mi primera compra fue la Olympus SPZ510, de 7,1 megapíxeles, que ofrecía una distancia focal equivalente a 38-380 mm. Con el tiempo me he dado cuenta de que era mucho mejor de lo que yo consideraba, especialmente para macro.

     Precisamente con ella tomé mis primeras fotografías a la lagartija de turbera, un lacértido que en la Península tiene una distribución restringida a las montañas cantábricas, allí donde los veranos sean más parecidos a los veranos escoceses, por decirlo de manera gráfica. En Galiza ocupa únicamente las sierras de Os Ancares y el extremo norte de la provincia luguesa (Xistral, Buio y montes de Abadín). Finalmente fue descubierta también en la sierra de A Faladoira, siendo ésta hasta la fecha y que yo sepa, la única población para la provincia de A Coruña.

Lagartija de turbera (Zootoca vivipara). O Xistral (Lugo), 5/04/2010
Olympus SPZ510  ISO:50   V:1/125   F:3,5

     Estas primeras imágenes de la "lagartixa da  braña" son JPEG editados pues la SPZ510 no tenía RAW, aunque tuve el sentido común de guardar los JPEG originales de 2048x1536 píxeles. Fueron tomadas, como no, en la sierra de O Xistral, los Highlands gallegos.

Lagartija de turbera (Zootoca vivipara)
Olympus SPZ510  ISO:100   V:1/200   F:5,6

    Tengo especial cariño a esta foto del único juvenil que he visto en mi vida.

Lagartija de turbera (Zootoca vivipara). Juvenil
Olympus SPZ510  ISO:100   V:1/160   F:8

    He observado la especie en muchos lugares, a menudo acompañado por el buen amigo Manuel Arzúa, con quien compartí miles de kilómetros durante los trabajos de prospección para el Atlas de la SGHN. A desacar la sierra de O Buio o de A Corda, donde fuimos sus "descubridores". Sin embargo no tengo demasiadas fotos, por ser un bicho difícil de ver y que vive en un hábitat complicado de muestrear (turberas pantanosas, básicamente).

   Pero en 2017 ya tenía la Sony RX10 III y unos conocimientos sobre fotografía algo más avanzados, lo cual me permitió tomar unas imágenes de mayor calidad.

Lagartija de turbera (Zootoca vivipara), 2/09/2017
Sony RX10 III (focal 600 mm equiv.)   ISO:100   V:1/500   F:4,5

Lagartija de turbera (Zootoca vivipara), 27/08/2017
Sony RX10 III (focal 480 mm equiv.)   ISO:200   V:1/400   F:6,3

  Incluso capturé algún ejemplar para tomarle fotos en un improvisado estudio fotográfico (la tapa de un tarro de crema para la piel).

Lagartija de turbera (Zootoca vivipara), 3/08/2018
Sony RX10 III (focal 50 mm equiv.)   ISO:100   V:1/125   F:6,3

  La mejor foto que tengo de lagartija de turbera es ésta. Con el bicho bien enfocado, en su hábitat natural y con una correcta exposición. 

Lagartija de turbera (Zootoca vivipara). Toma con bastante recorte
Sony RX10 III (focal 130 mm equiv.)   ISO:250   V:1/400   F:5,6
  
   Esta primavera tengo la intención de buscarla y fotografiarla con mi actual equipo, especialmente con el Zuiko 300 f:4. Claro que internarse en una turbera con un aparatoso equipo de casi dos quilos al cuello no es lo mismo que hacerlo con una ligera cámara bridge. Porque bastante tiene uno con no meter la pata (literalmente) y hundirse en el pantano, como para preocuparse de que las salpicaduras del agua o las puntas de los juncos/brezos no toquen en la lente del objetivo.  Pero seguramente valdrá la pena el esfuerzo. 
  Sin  lugar a dudas, la lagartija de turbera es una de las joyas del norte gallego. Aunque su hábitat ha sido devastado por la codicia energética, que ha sembrado estos montes con infinitos parques eólicos para beneficio de especuladores que nos roban la energía y el paisaje para beneficiar sus bolsillos con la complicidad de ciertos partidos políticos. Malditos sean.