Seguidores e seguidoras

luns, 3 de xuño de 2024

03/06/2024 Control de picanzos en Moeche

   Por motivos obvios estes días non vou traballar así que terei moito tempo para saír ao campo e publicar entradas no blogue. Calquera cousa que me distraia a mente é vital nestes momentos. E o blogue supón unha ferramente perfecta para estes casos, porque falo coa xente sobre a miña afeizón favorita: a Natureza.

   Esta mañá realicei a enésima mostraxe de control de mustélidos e picanzos, os bichos máis interesantes de Casalousada-Penasalbas (Moeche). O resultado foi cero no tema dos carnívoros e 1 no caso dos picanzos, pois só atopei un macho no mesmo percorrido (1,5 Km) no que aparentemente había 3-4 territorios a mediados de maio.

Picanzo vermello (Lanius collurio)

   Finalmente este pasado mes foi o maio máis chuvioso da serie histórica na nosa comarca e seguramente moitos picanzos marcharon por ese motivo cara outros lugares. Non sei se algún colega percebeu algo semellante na súa zona.

   O transecto por Moeche resulta cada ano máis aburrido debido á caída xeral na biodiversidade. Xa case sabes todas as especies que vas ver antes de comezar a camiñada. Todas elas comúns ou moi comúns: carrizos, paporrubios, merlos, chascos, picafollas, pimpíns, etc. Escoitei brevemente o canto do ouriolo europeu (Oriolus oriolus) mas puido ser unha imitación emitida por estorniño ou tordo, pois ambas spp son magníficas imitadoras do canto doutras aves. En Cospeito vira un estorniño "plaxiando" á perfeizón precisamente o canto do ouriolo.

Buxato común (Buteo buteo)

   Botei en falta a presenza de polos voantóns das especies más madrugadoras, coma merlos (Turdus merula), tordos (Turdus philomelos), picafollas (Phylloscopus ibericus) ou chascos europeus (Saxicola rubicola). A persistencia de tanta chuvia debeu afectar á tempada de cría. 

 Unha femia de chasco carrexaba material para construción ou reforma de niño, seguramente o segundo intento logo dunha rolada fracasada, pois non vin xuvenís do ano.

Chasco común (Saxicola rubicola) portando material para niño

   Farei algunha mostraxe máis por aló para ver se o dos picanzos foi algo casual debido ao tempo ventoso que facía. De todas formas naqueles campos a maior parte do tempo resulta bastante aburrido porque non ves nada de interese; ou non ves nada, directamente. Ademáis a distancia ás aves adoita ser moitísima polo que é difícil facer fotos decentes (todas as deste post están moi recurtadas). Penso que debería escoller entornos máis ricos en bicharía para ter a mente máis entretida. Quizá a Terra Chá... 

Pimpín común (Fringilla coelebs), macho cantor

 E así terminamos por hoxe. Seguimos en pé.

domingo, 2 de xuño de 2024

Armiño (Mustela erminea) en Ferrol!

    Como es natural ayer pasé el día sumido en la más absoluta desolación, llorando mucho (porque es muy necesario) y contestando mensajes. Uno de esos mensajes era de Álvaro Pérez, pero no tenía nada que ver con lo sucedido en el hospital, de lo que era desconocedor, sino para informarme sobre esta observación publicada en iNaturalist. Nada más y nada menos que un armiño (Mustela erminea) en Lamas, San Sadurniño, a sólo 2 Km de mi local patch de Moeche y a unos 15 Km del centro de la ciudad de Ferrol.

Armiño (Mustela erminea)
Foto de iNaturalist. Autor: Clara González

   Por la noche, tras pasar el peor día de mi vida, sentí ese mensaje de Álvaro como una señal del Destino para no caer en una dinámica negativa. Al amanecer una fuerza invisible me cogió por los hombros y me levantó. Una voz interior me gritó: "espabila y actívate!!". Pensé que debía salir a oxigenarme cuanto antes para no ahogarme en la depresión y puse rumbo a Lamas.

  Cuando has sido naturalista toda la vida tu cuerpo es capaz de caminar por el campo aunque la mente vaya divagando. Me consta que otros colegas han pasado por lo mismo. El dolor seguía presente en mi corazón pero algo me impulsó a realizar transectos por la zona donde se había dado esa observación extraordinaria el pasado viernes. 

  La zona supone un hábitat óptimo para el armiño, con numerosas praderas de pasto, setos vivos y un río. No controlo del tema pero la diversidad botánica en algunos campos era notable y con bastante probabilidad haya rata de agua (Arvicola sapidus) una de las principales presas del armiño.

Paisajes de Lamas (ayuntamiento de San Sadurniño)

  En esta entrada publicaba todas las citas que conozco de la especie. Por mi parte en Ferrolterra sólo lo he observado tres veces (más unas huellas en grado de probable), todas entre 1985 y 1987. Desde entonces, no conozco citas ni propias ni de otros observadores. Sólamente lo he visto en la provincia de Lugo. Otros colegas lo han visto en A Coruña, pero siempre en comarcas bastante o muy alejadas de Ferrol (podéis consultarlas en el post que he enlazado).

Armiño (Mustela erminea)
Foto de iNaturalist. Autor: Clara González

Armiño (Mustela erminea)
Foto de iNaturalist. Autor: Clara González

   Mi muestreo duró casi dos horas por pistas asfaltadas de la zona, con resultado negativo, lo esperado. Pero no estuve solo durante el paseo.

Acentor común (Prunella modularis)

Sympetrum sp

    Pues así terminamos este post terapéutico. Es increíble lo que puede hacer el cuerpo por simple rutina, aunque la mente esté sufriendo una tormenta emocional. Supongo que es el pequeño "superpoder" que tenemos los y las naturalistas. Superar lo insoportable gracias al contacto con la madre Naturaleza.

sábado, 1 de xuño de 2024

Agradecimientos a todos

    La luz que había iluminado mi corazón se ha marchado para siempre. María se nos ha ido para siempre. La enfermedad que la había atacado antes ha vuelto por otro sitio y de manera mucho más fulminante, sin dar tiempo a nada.

Lo peor para mí vendrá cuando pase de la fase de shock a la fase de depresión (que, espero, sea breve). Mi vida seguirá y lo superaré porque dispongo de recursos para hacerlo, aunque en estos momentos el dolor es tan terrible que me imposibilita hablar con alguien sin acabar derumbándome. Pero me quedo con lo que he aprendido en estos últimos días de convalescencia en el hospital, en los que he terminando de leer el libro completo de su vida para comprenderla mejor. También me ha servido para conocerme mejor a mí mismo.

Estoy recibiendo una avanlancha de mensajes y llamadas que os agradezco de corazón, muchas de ellas desde el entorno naturalista, como es normal. Como he dicho hasta que pasen unos días me resultará muy duro hablar en persona pero en cuanto pueda ya os llamaré. Si alguien quiere comentar algo prefiero que lo haga en el blog, firmando con nombres y apellidos, como siempre. Si tardo un poco en publicar vuestro comentarios es porque estoy tomando unas pastillas y debo dormir la siesta después de lo sufrido esta semana. Termino con una foto de María de los Ángeles cuando estaba saliendo de la quimioterapia el año pasado. Una parte de mí ha muerto con ella esta noche pasada, pero los buenos momentos que hemos vivido quedarán para siempre en el cofre de mi corazón.

PD: Me están preguntando si hay velatorio en Ferrol para poder venir y ya os informo que no. Mañana su cuerpo reposará con el de su madre en Viveiro, que es lo que Mari deseaba.

María de los Ángeles en su querida playa de Covas, Viveiro