Seguidores e seguidoras

mércores, 21 de xaneiro de 2026

Comparativa Zuikos con obxectos fixos

  Non é doado facer comparativas de diferentes ópticas con aves na Natureza. Cómpre buscar unha que estea ben quietiña, para non variar a distancia de enfoque nin o fondo. Hoxe conseguino, primeiro cunha gaivota patimarela.

 Puxen o tele zoom a 300 mm e tentei parámetros semellantes entre unha lente e outra. Logo apliquei o mesmo revelado de nitidez, contraste, intensidade, ruido e un lixeiro recurte a 3:2. A temperatura de cor que tiña en modo automático non me gostaba e acabei poñendo "sombra" en todas as imaxes.

Gaivota patimarela (Larus michahellis)
OM-1 + Zuiko 100-400  f:6,3 (focal 300 mm)   ISO:6400   V:1/100    F:6,3

Gaivota patimarela (Larus michahellis)
OM-1 + Zuiko 300 f:4   ISO:6400   V:1/100    F:6,3

 A serie inicial foi cun ISO bastante alto (6400) porque a luz era malísima. Logo aclarou algo pero aínda así tiven que deixalo en valores medios de ISO1600 ou ISO3200.

Gaivota patimarela (Larus michahellis)
OM-1 + Zuiko 100-400  f:6,3 (focal 300 mm)   ISO:3200   V:1/50    F:6,3

Gaivota patimarela (Larus michahellis)
OM-1 + Zuiko 300  f:4   ISO:1600   V:1/60    F:4

  Coma sempre, nótase a diferenza de calidade entre un obxectivo bó e un obxectivo PRO. No detalle das sombras, no detalle das altas luces, no enfoque/estabilización, mesmo diría que na saturación de cor. Tamén gardo a sensación de que o balanzo de brancos automático "interpreta" mellor a escea no 300 f:4, deixando unha temperatura de cor máis acorde ao que ven os meus ollos, pero iso é algo moi suxetivo, supoño.  Outras cousas máis técnicas se me escapan porque eu son naturalista, non fotógrafo. Eles poderán aprecialas moito mellor.

  Logo tocou una corvo mariño grande. Coma no caso das gaivotas comecei disparando a focal 300 mm (máis ou menos) con ambos os dous obxectivos.

Corvo mariño grande (Phalacrocorax carbo)
OM-1 + Zuiko 100-400  f:6,3 (focal 314 mm)   ISO:1600   V:1/200    F:6,3

Corvo mariño grande (Phalacrocorax carbo)
OM-1 + Zuiko 300 mm  f:4   ISO:1600   V:1/200    F:6,3

  Logo decidín comparar o zoom a tope de focal (400 mm) co 300 aclopado ao teleconvertidor MC1,4x, para que oferecese unha focal equivalente, mas algo maior (420 mm).

Corvo mariño grande (Phalacrocorax carbo)
OM-1 + Zuiko 100-400  f:6,3   ISO:3200   V:1/320    F:7,1

Corvo mariño grande (Phalacrocorax carbo)
OM-1 + Zuiko 300  + MC1,4x   f:5,6   ISO:3200   V:1/320    F:7,1

     Máis unha vez o nivel de detalle e tamén a textura da penaxe, resulta claramente máis nítida no obxectivo de maior cualidade, como é natural. Mas o 100-400 aguantou a proba mellor que ben (contra unha lente que a duplica en prezo, ollo).

Corvo mariño grande (Phalacrocorax carbo)
OM-1 + Zuiko 100-400  f:6,3   ISO:1600   V:1/320    F:7,1

Corvo mariño grande (Phalacrocorax carbo)
OM-1 + Zuiko 300 mm  + MC1,4x  f:5,6   ISO:3200   V:1/320    F:7,1

    E asi terminamos este post fotográfico. Observando e admirando as características destes dous estupendos obxectivos.  Por certo, os diferentes modelos meteorolóxicos anuncian neve na comarca de Ferrol para este venres e sábado. Semella probábel que volte este meteoro a serras coma O Forgoselo, Monfero ou Faladoira, e seguramente Bichos e demáis familia irá por aló para dar testemuña gráfica.

martes, 20 de xaneiro de 2026

R.F.A. (Restaurando Fotos Antiguas): lagartija de turbera (Zootoca vivipara)

     Últimamente hablo casi solamente de aves, pero los anfibios y reptiles fueron desde pequeño mi auténtica pasión, aunque en aquellos años no tenía cámaras fotográficas. Compré la primera cuando empezamos a trabajar en el segundo Atlas de Hérpetos de la SGHN, entre 2005 y 2010. En aquella época yo ya era un naturalista con (creo) amplia experiencia de campo, pero en lo relativo a fotografía tenía un conocimiento casi nulo. Además mi primera compra fue la Olympus SPZ510, de 7,1 megapíxeles, que ofrecía una distancia focal equivalente a 38-380 mm. Con el tiempo me he dado cuenta de que era mucho mejor de lo que yo consideraba, especialmente para macro.

     Precisamente con ella tomé mis primeras fotografías a la lagartija de turbera, un lacértido que en la Península tiene una distribución restringida a las montañas cantábricas, allí donde los veranos sean más parecidos a los veranos escoceses, por decirlo de manera gráfica. En Galiza ocupa únicamente las sierras de Os Ancares y el extremo norte de la provincia luguesa (Xistral, Buio y montes de Abadín). Finalmente fue descubierta también en la sierra de A Faladoira, siendo ésta hasta la fecha y que yo sepa, la única población para la provincia de A Coruña.

Lagartija de turbera (Zootoca vivipara). O Xistral (Lugo), 5/04/2010
Olympus SPZ510  ISO:50   V:1/125   F:3,5

     Estas primeras imágenes de la "lagartixa da  braña" son JPEG editados pues la SPZ510 no tenía RAW, aunque tuve el sentido común de guardar los JPEG originales de 2048x1536 píxeles. Fueron tomadas, como no, en la sierra de O Xistral, los Highlands gallegos.

Lagartija de turbera (Zootoca vivipara)
Olympus SPZ510  ISO:100   V:1/200   F:5,6

    Tengo especial cariño a esta foto del único juvenil que he visto en mi vida.

Lagartija de turbera (Zootoca vivipara). Juvenil
Olympus SPZ510  ISO:100   V:1/160   F:8

    He observado la especie en muchos lugares, a menudo acompañado por el buen amigo Manuel Arzúa, con quien compartí miles de kilómetros durante los trabajos de prospección para el Atlas de la SGHN. A desacar la sierra de O Buio o de A Corda, donde fuimos sus "descubridores". Sin embargo no tengo demasiadas fotos, por ser un bicho difícil de ver y que vive en un hábitat complicado de muestrear (turberas pantanosas, básicamente).

   Pero en 2017 ya tenía la Sony RX10 III y unos conocimientos sobre fotografía algo más avanzados, lo cual me permitió tomar unas imágenes de mayor calidad.

Lagartija de turbera (Zootoca vivipara), 2/09/2017
Sony RX10 III (focal 600 mm equiv.)   ISO:100   V:1/500   F:4,5

Lagartija de turbera (Zootoca vivipara), 27/08/2017
Sony RX10 III (focal 480 mm equiv.)   ISO:200   V:1/400   F:6,3

  Incluso capturé algún ejemplar para tomarle fotos en un improvisado estudio fotográfico (la tapa de un tarro de crema para la piel).

Lagartija de turbera (Zootoca vivipara), 3/08/2018
Sony RX10 III (focal 50 mm equiv.)   ISO:100   V:1/125   F:6,3

  La mejor foto que tengo de lagartija de turbera es ésta. Con el bicho bien enfocado, en su hábitat natural y con una correcta exposición. 

Lagartija de turbera (Zootoca vivipara). Toma con bastante recorte
Sony RX10 III (focal 130 mm equiv.)   ISO:250   V:1/400   F:5,6
  
   Esta primavera tengo la intención de buscarla y fotografiarla con mi actual equipo, especialmente con el Zuiko 300 f:4. Claro que internarse en una turbera con un aparatoso equipo de casi dos quilos al cuello no es lo mismo que hacerlo con una ligera cámara bridge. Porque bastante tiene uno con no meter la pata (literalmente) y hundirse en el pantano, como para preocuparse de que las salpicaduras del agua o las puntas de los juncos/brezos no toquen en la lente del objetivo.  Pero seguramente valdrá la pena el esfuerzo. 
  Sin  lugar a dudas, la lagartija de turbera es una de las joyas del norte gallego. Aunque su hábitat ha sido devastado por la codicia energética, que ha sembrado estos montes con infinitos parques eólicos para beneficio de especuladores que nos roban la energía y el paisaje para beneficiar sus bolsillos con la complicidad de ciertos partidos políticos. Malditos sean.

domingo, 18 de xaneiro de 2026

Comparativa Zuiko 100-400 mm f.6,3 vs Zuiko 300 mm f:4

  Hoxe tiña pensado facer unha pequena comparativa entre os meus teleobxectivos Zuiko. Pero "el hombre propone y Dios dispone", di o refrán.

OM-1 + Zuiko 100-400 mm  f:6,3 (a 100 mm focal)   ISO:200   V:1/320  F:6,3

    Unha espesa néboa cobría a ría de Ferrol. Mesmo comezou chover lixeiramente. 

OM-1 + Zuiko 100-400 mm  f:6,3 (a 100 mm focal)   ISO:200   V:1/250  F:6,3

  Así pois, a comparativa tivo que facerse nunhas condicións ben complicadas. Un cullereiro en Barallobre (Fene)  foi o primeiro suxeito da proba. Primeiro disparando co 300  f:4.

Cullereiro común (Platalea leucorodia)
OM-1 + Zuiko 300 mm  f:4   ISO:1600   V:1/500  F:4,5

Cullereiro común (Platalea leucorodia)
OM-1 + Zuiko 300 mm  f:4   ISO:1600   V:1/500  F:4,5

   Logo montei o zoom 100-400  f:6,3. Ademáis dunha perda no contraste, no detalle e na textura apréciase moito máis o viñeteo (sobretodo nas imaxes orixinais, pois todas as deste post están un pouco recurtadas). Por non falar da moito maior luminosidade (f.4 fronte a f:6,3, 1 1/3 pasos) , que permite traballar cuns parámetros moito mellores, claro. 
     Tiña o balanzo de brancos en modo automático e diría que a cámara escolleu unha temperatura algo máis fría no caso do zoom. Ou mo parece a min, vaia.

Cullereiro común (Platalea leucorodia)
OM-1 + Zuiko 100-400 mm  f:6,3   ISO:1600   V:1/320  F:6,3

Cullereiro común (Platalea leucorodia)
OM-1 + Zuiko 100-400 mm  f:6,3   ISO:1600   V:1/250  F:6,3

   Ao principio mantiven o mesmo ISO cos dous teles, por non saír do rango ideal na OM-1. Despois subín un ponto a ISO3200, para poder poñer uns valores de velocidade e profundidade de campo menos "apretados" co 100-400. Os fotógrafos entenderán o que quero dicir.

Cullereiro común (Platalea leucorodia)
OM-1 + Zuiko 100-400 mm  f:6,3   ISO:3200   V:1/400  F:7,1

   Supoño que nunhas circunstancias deste tipo é cando mais se nota a calidade do equipo. 

Cullereiro común (Platalea leucorodia)
OM-1 + Zuiko 300 mm  f:4   ISO:800   V:1/250  F:5,6

  Unha garza branca pequena foi o segundo protagonista da proba. Do mesmo xeito comecei disparando co 300  f:4. Unha cousa importante: tede en conta que os bichos se moven. A distancia, e mesmo densidade da néboa, variaba entre unha toma e outra (cambiar o obxectivo leva un tempo no que o suxeito pode moverse moito). 

Garza branca pequena (Egretta garzetta)
OM-1 + Zuiko 300 mm  f:4   ISO:400   V:1/320  F:4,5

Garza branca pequena (Egretta garzetta)
OM-1 + Zuiko 100-400 mm  f:6,3   ISO:800   V:1/320  F:7,1

Garza branca pequena (Egretta garzetta)
OM-1 + Zuiko 100-400 mm  f:6,3   ISO:400   V:1/250  F:7,1

   Tamén acoplei o teleconvertidor no 300 f:4 que, digamos, iguala a focal entre ambos teles. Porén, cómpre ter en conta que as fotos sacadas nunhs condicións de luz tan difíciles poden mellorarse notablemente coas ferramentas que dispoñemos coa edición dixital (chámase o programa Lightroom, Photoshop ou Dark Table).

Garza branca pequena (Egretta garzetta). Toma  con edición básica
OM-1 + Zuiko 300 mm  + MC1,4x  f:5,6   ISO:800   V:1/250  F:7,1

Toma anterior mellor editada

   As fotos tomadas con néboa poden mellorarse moito se aumentamos o contraste e aferramenta "borrar neblina". Na seguinte foto apliquei tamén o borrado do viñeteo, que no 100-400 se nota dabondo.

Garza branca pequena (Egretta garzetta). Toma con edición básica
OM-1 + Zuiko 100-400 mm  f:6,3   ISO:800   V:1/250  F:7,1

Toma anterior con edición dixital importante

 E así terminamos esta comparativa pasada por auga.... digo por néboa.

sábado, 17 de xaneiro de 2026

17/01/2026. Colimbos grandes (Gavia immer) en la ría de Ferrol

    El colimbo grande es una acuática invernante habitual en Ferrol (2-8 ejemplares según los años), pero no había podido fotografiarlo bien en nuestra ría hasta hoy.

Colimbo grande (Gavia immer)
Olympus OM-1 + Zuiko 300 + MC1,4x  f:5,6   ISO:400   V:1/400    F:5,6
   
  La mañana, lluviosa y fría, no prometía mucho. Sin embargo en el muelle de Maniños dos colimbos tuvieron a bien acercarse un poco para que, por fin, pudiese fotografiar a la especie con el nuevo equipo. Aunque al principio estaban bastante lejos y por eso monté el teleconvertidor 1,4x.

Colimbo grande (Gavia immer)
Olympus OM-1 + Zuiko 300 + MC1,4x  f:5,6   ISO:400   V:1/800    F:8

  Los muelles son lugares ideales para ir a pajarear cuando llueve. Desde el propio coche puedes observar y fotografiar cosas interesantes. Aunque abrir la ventanilla implica que entre la lluvia en el habitáculo, lógicamente. Esto es Galiza.

Colimbos grandes (Gavia immer)
Olympus OM-1 + Zuiko 300 + MC1,4x  f:5,6   ISO:400   V:1/1000    F:7,1

Colimbos grandes (Gavia immer)
Olympus OM-1 + Zuiko 300 + MC1,4x  f:5,6   ISO:400   V:1/1000    F:8

    Había tomado fotos bastante buenas en Ortigueira con mis cámaras bridge, pero hacía años que no tenía colimbos grandes tan cerquita. De hecho oí su voz por primera vez en mi vida. Uno de los ejemplares reclamó varias veces y pude escucharlo muy bien (un quejido lastimoso que recuerda un poco al cárabo, quizá). 

Colimbos grandes (Gavia immer)
Olympus OM-1 + Zuiko 300 + MC1,4x  f:5,6   ISO:400   V:1/1000    F:8

Colimbos grandes (Gavia immer)
Olympus OM-1 + Zuiko 300 + MC1,4x  f:5,6   ISO:400   V:1/1000    F:8

Colimbos grandes (Gavia immer)
Olympus OM-1 + Zuiko 300 + MC1,4x  f:5,6   ISO:400   V:1/1000    F:8

Colimbos grandes (Gavia immer)
Olympus OM-1 + Zuiko 300 + MC1,4x  f:5,6   ISO:400   V:1/1000    F:8

   Estaba un poco nervioso y me olvidé que tenía el pana 100-300, así que cogí el 14-42 para hacer una toma rápida que incluyera algo más que los colimbos y el mar.

Colimbos grandes (Gavia immer) con el astillero donde trabajo al fondo
Olympus OM-1 + Panasonic 14-42 f:5,6   ISO:200   V:1/1600    F:5,6
  
 Después ya quité el duplicador porque me pareció que estaban muy cerca. Quizá debí dejar puesto el MC1,4x (las distancias en el mar engañan). Además en esos momentos había parado de llover e incluso salió el sol tímidamente, permitiendo unos parámetros óptimos.

Colimbos grandes (Gavia immer)
Olympus OM-1 + Zuiko 300 mm  f:4   ISO:200   V:1/1000    F:7,1
  
    Sinceramente esperaba más de las fotos, viendo la distancia a la que estaban. Tengo la sensación de que habrían quedado igual de bien o incluso mejor con una Nikon P1000 o hasta una bridge de menor focal (B700 o serie Canon SX). No es una barbaridad lo que acabo de decir. Con bichos grandes, a media distancia y con buena luz las bridge top son un auténtico cañón.

Colimbos grandes (Gavia immer)
Olympus OM-1 + Zuiko 300 mm  f:4   ISO:200   V:1/800    F:8

  Una joven gaviota patiamarilla se unió un rato a los colimbos, quizá buscando compañía en esta desapacible mañana de enero.

Colimbos grandes (Gavia immer) y gaviota patiamarilla
Olympus OM-1 + Zuiko 300 mm  f:4   ISO:200   V:1/800    F:7,1

Colimbos grandes (Gavia immer)
Olympus OM-1 + Zuiko 300 mm  f:4   ISO:200   V:1/800    F:8

Colimbos grandes (Gavia immer)
Olympus OM-1 + Zuiko 300 mm  f:4   ISO:200   V:1/800    F:8

    Como digo no quedé muy contento con el resultado final de las fotos, teniendo en cuenta la distancia a la que nadaban los colimbos. Es posible que vuelva mañana para probar con el Zuiko 100-400 (si es que siguen por allí, que esa es otra). En estos caso creo que disponer de la mayor distancia focal posible es más importante que la calidad pura y dura del equipo. Porque al final no deja de ser un sujeto bastante lejano y el 300 f:4 quizá se quedaba un poco corto (las fotos tienen recorte).

Arco iris sobre Ferrol
Olympus OM-1 + Panasonic 14-42 mm  f:5,6   ISO:200   V:1/800    F:7,1

xoves, 15 de xaneiro de 2026

Lagoa da Frouseira (Valdoviño) hoxe

 Esta tarde achegueime á lagoa de Valdoviño ao saír do traballo. Foi unha visita breve, simplemente por lle dar uso á Sony RX10 III, que teño un pouco abandonada e vai coller ciúmes da equipa grande.

Anatídeas no intermareal
Sony RX10 III (focal 175 mm equiv.)   ISO:64   V:1/400   F:6,3

Anatídeas no intermareal
Sony RX10 III (focal 380 mm equiv.)   ISO:100   V:1/320   F:5

   A mañá tiña sido moi chuviosa mas nesas alturas do mediodía mesmo saíu algunha raiola de sol. En calquer caso unha luz moi cambiante.

Acuáticas na ribeira leste
Sony RX10 III (focal 60 mm equiv.)   ISO:64   V:1/400   F:6,3

  O máis marabilloso das cámaras bridge é que podes focar un bicho e, de seguido, abrir focal para facer paisaxe ou encuadrar outras cousas sen ter que cambiar o obxectivo. Agradécese especialmente en días de choiva ou vento; en días ferroláns, vaia.

Cullereiros (Platalea leucorodia)
Sony RX10 III (focal 600 mm equiv.)   ISO:64   V:1/1000   F:5,6

Cullereiros (Platalea leucorodia)
Sony RX10 III (focal 190 mm equiv.)   ISO:64   V:1/800   F:5,6

  Nun momento dado xuntáronse cullereiros, gaivotas e corvos mariños na beira leste, perto do "Pozo do Cura". A garza branca grande achegouse ao ver tanto rebumbio.

Cullereiros (Platalea leucorodia) e garza branca grande (Ardea alba)
Sony RX10 III (focal 600 mm equiv.)   ISO:64   V:1/1000   F:5,6

     A unha garza real non lle gostou a presenza da garza branca e botouna de malas maneiras. 

Garza real (Ardea cinerea) expulsando garza branca (Ardea alba)

Sony RX10 III (focal 600 mm equiv.)   ISO:64   V:1/1000   F:5,6

Acuáticas no intermareal
Sony RX10 III (focal 130 mm equiv.)   ISO:100   V:1/320   F:5

Acuáticas no intermareal
Sony RX10 III (focal 265 mm equiv.)   ISO:100   V:1/320   F:5

  A lagoa está moi animada, como adoita cando está aberta. A maiores das anatídeas habituais (culleretes, lavancos, cercetas, cincentos, etc) segue presente ese grupiño mínimo de parrulos (Aythya spp). Porén, o máis interesante foi a observación dun macho adulto de tartaraña das xunqueiras, xunto a outros dous exemplares con morfo máis habitual (femia/xuv).

Tartaraña das xunqueiras (Circus aeruginosus) macho adulto

  Xa teño comentado que nos primeiros anos de coñecimento da lagoa (na década dos oitenta) mantiven a ilusión ou esperanza de que esta rapina se reproducise aquí. Co tempo tempo deime conta de que non había nada de nada. Sen embargo, esta observación de hoxe fixo saltar as alarmas.

                         Tartaraña das xunqueiras acosando de maneira agresiva unha garza branca

    Primeiro de todo polo inusual. Os machos adultos sempre foron bastante raros de ver na Frouseira, case sempre na pasaxe migratoria de primavera. De inverno é algo excepcional. Ademáis este macho mostrábase moi activo "para ser de fóra", agora tentando parasitar a captura dunha garza branca e logo voando xunto a unha femia, con quen non amosaba tanta agresividade, vai ti saber por qué.

                                     Tartaraña das xunqueiras macho interactúa con femia

  Por outra banda, a expansión da tartaraña das xunqueiras por territorio galego semella clara. Comezou aniñando no P.N. de Corrubedo, logo fíxoo ou tentouno en Ons, na Terra Chá, e Baixo Miño. E este ano tivemos a feliz nova da súa cría exitosa na ría de Ribadeo, da que nos informou amplamente o colega Carlos Sanjurjo (preme). Por todos este motivos considero que esta observación de hoxe resulta de máximo interese cara o futuro. Igual esta primavera temos un bombazo.