Visita de control a Valdoviño

   Hoxe tiña parte da mañá libre e fun facer unha visita de control á lagoa de Valdoviño, que segue aberta e mantiña un nível bastante baixo. Algo completamente normal nesta época do ano pois, ao contrario que a maioría de humidais europeos, A Frouxeira amosa o nível hídrico mínimo entre Febreiro e Maio, xusto depois do período máis chuvioso. Un factor que penaliza moito a comunidade de acuáticas nidificantes e, pola contra, mellora exponencialmente a de aves migrantes, que constitúen o principal valor ornitolóxico da lagoa actualmente.

  Hoxe non contei pero así a ollo había as cifras do censo, excepto de Pato chupón (Aythya ferina), que xa marcharon.

Anátidas "de superficie" no intermareal

  Aínda están as estrelas ornitolóxicas desta tempada:

 Diferentes parrulos mergulladores (Aythya collaris/marila/fuligula)

  Xa voltamos á normalidade meteorolóxica e con ela volveron o vento e os ceus toldados. Nestas condicións a fotografía de aves complícase moito. Porén os amigos ianquis tiveron a ben achegarse un pouco para colaborar co "fotógrafo" (ejem)

 Patos cristados americáns (Aythya collaris)

  De volta dei unha pasada polos campos de Taraza, onde achei esta Gaivota cana (Larus canus) inmatura. Sinceramnte eu pérdome con iso das idades e coa taxonomía tan complicada neste grupo. Deixo a identificación precisa para os expertos.

 Gaivota cana (Larus canus) xoven

  Vai unha foto en voo por se puidese ser de interese para os colegas gaivoteiros:

 E como o próximo finde temos esa feria ornitolóxica anual que é o RARO paso a comentar unha lista de especies que poden interesar sobre todo á xente do Sur de España ou do interior e que hai arestora na lagoa da Frouxeira; por se alguén de fóra quere aproveitar a visita (inclúo a Lontra pola súa importancia):
- Mascato (Morus bassanus)
- Abetouro (Botaurus stellaris)
- Pato cristado americán (Aythya collaris)
- Pato bastardo (Aythya marila)
- Gaivota cana (Larus canus)
- Gaivotón (Larus marinus)
- Picapeixe (Alcedo atthis)
- Pica alpina (Anthus spinoletta). Quizá Pica costeira (Anthus petrosus), máis rara últimamente
- Escribenta das canaveiras (Emberiza schoeniclus schoeniclus e lusitanica)
- Lontra (Lutra lutra)

 Prácticamente todas poden verse fácilmente ou cun esforzo mínimo, agás o Abetouro, que xa necesita máis tempo e coñecimento do lugar.

Garcilla cangrejera (Ardeola ralloides) en Doniños!

  Este invierno está siendo uno de los más benignos desde que tengo registros de campo, tanto en lo relativo al frío como a la lluvia (excepto la primera mitad de Enero). No sé si habrá sido por ello que ayer realizaba una sorprendente observación, más por las fechas que por otra cosa:

     Aprovechando una tarde excepcionalmente soleada ("benigno" sí, pero hablamos de Galiza, ojo) me acercaba hasta el sistema dunar de Doniños, la laguna litoral que pertenece al ayuntamiento de Ferrol. Y en el minuto 25 saltaba la sorpresa en Balaídos:

    Entre la distancia y el montón de juncos que había estorbando delante de la cámara sólo pude tomar unas imágenes testimoniales. Como he dicho, no encuentro explicación a este avistamiento, pues hablamos de un ave estival que realiza su invernada en Africa, que yo sepa.

Garcilla cangrejera (Ardeola ralloides)

   Que conste que mi visita tenía otro objetivo, como era ver el estado de las charcas estacionales, completamente secas en mi anterior vista (en Diciembre, con Damián y un colega alemán). Y, ya de paso, intentar localizar alguna puesta de Sapo corredor (Bufo calamita), un anuro muy hermoso y cada vez más escaso en nuestros humedales litorales. Pero de anfibios, odonatos y peces exóticos introducidos como la Gambusia tendremos tiempo de hablar más adelante.

Diferentes charcas y zonas de inundación temporal

  Eso sí, aprovechando el solete varias docenas de ranas verdes disfrutaban de la tarde. Alguna incluso se animó a cantar brevemente (la mayor parte de nuestros anfibios no sufren hibernación en la costa gallega debido a la suavidad de nuestro clima).

 Rana verde (Pelophylax perezi)

   El lago de Doniños está un poco más animado este año, como demuestran los datos del censo de acuáticas que hizo Paco Girón; hablando siempre desde la modestia de su población de acuáticas actual, tremendamente empobrecida.

 Lago de Doniños

 Me despido con una foto que quizá sea histórica en un futuro próximo:

Fochas (Fulica atra)

 Gracias por estar ahí queridos lectores.

Febreiro, tempo de espera, tempo de Villafáfila.

    Como cada ano Febreiro resulta un mes de pausa, logo dos estresantes censos de acuáticas de Xaneiro, que implican muitas horas de traballo. Estamos á espera desa Primavera que traerá un estourido de vida e beleza. Entón haberá tempo para volver a currar no atlas de aves nidificantes, tamén para seguir aprendendo cousas sobre entomoloxía (bolboretas e libeliñas sobre todo) e para continuar a recollida de dados de anfibios e répteis na medida do posíbel.

   Estes días estou en plan "vago total" (motivos teño para merecer estes pequenos descansos nos que desconectar de todo e de todos). E como non teño nada novo que publicar poño unhas fotos do lugar máis marabilloso do mundo: Villafáfila, por suposto, a terra da luz, das aves e da tranquilidade.

 Estepa cerealista de inverno

   Tradicionalmente neste período de finais de inverno adoitaba visitar a reserva zamorana pois é unha época excelente para ir. Ademáis das aves invernantes que aínda seguen aló empezan a aparecer xa os primeiros migrantes primaverais e os días son notablemente máis longos.
  Lamentablemente a cada ano que pasa teño máis complicacións para facer excursións deste tipo e non sei se este ano poderei dispor de tempo.

 Anátidas na Salina Grande

  Grazas ao traballo de seguimento permanente que realiza Alfonso Rodrigo (El Pernil) sabemos que este ano a chuvia benfeitora trouxo de novo todo o seu esplendor a este humidal, castigado o ano pasado por unha terríbel seca. E coa auga veñen sempre as aves, que hai arestora por milleiros, como nos relata cada semana Alfonso. Así que xa sabedes, o que poda ir que nin o pense (agora coa autoestrada son tres horas e cuarto ou tres horas e media). Porque a primeira visita a Villafáfila é unha experiencia única e inesquecíbel, especialmente se procedes da montañosa e húmida costa galega, tan alterada e tan pobre en espazos naturais.

 Salina Grande de Villafáfila

     A min tócame revisar e recopilar os censos que fixemos entre os compañeiros da SGHN-Ferrol para enviarlles os datos a eles e á Xunta Directiva para a súa futura publicación. E, se hai sorte, ao mellor atopamos un momento para saír desta Ferroliño tan gris e triste e aparecer na terra da luz.

Campo de Mapoulas

   Insisto no consello anterior. Se queredes desfrutar dunha riqueza de aves extraordinaria e dunhas paisaxes espectaculares, a palabra é Villafáfila. E tendo en conta os altos níveis hídricos que hai este ano se escolledes un finde entre mediados de Abril e principios de Xuño iso xa serán palabras maiores, podedes estar seguros.