Seguidores e seguidoras

xoves, 10 de abril de 2014

Vai ser que non....

  Finalmente moite me temo que vai ter que aprazarse a excursión a Arribes (Villafáfila era unha boa segunda opción, pero tampouco). Nestes momentos un desprazamento desas características ocasióname non poucos problemas, así que optarei por bichear máis perto de casa. Cousas hai dabondo para controlar:


  Axiña vai comezar o programa Sacre de seguemento de aves reprodutoras, no cal participo, xunto co novo Atlas de aves reprodutoras de España. Ademáis este ano quero retomar un pouco o traballo herpetolóxico, para actualizar o Atlas de hérpetos da SGHN e botarlle unha mao tamén a Martiño co seu ALVAR, se aínda  estou en tempo.

 Por estes motivos, case que vou dedicar os festivos da Semana Santa a saír por Galiza. Hai bastante choio por facer.


    Un bon truco cando se prospectan charcas, é botar un aturuxo, antes de meterse co trueiro na auga. Unhas cantas palabras máxicas recitadas coa debida entoación farán que píntegas, sapos e rás, presos baixo o poder das meigas, fiquen inmóviles, facilitando a súa captura.
  Un vello bruxo que pasaba un día pola Capela ensinoume un encantamento que el empregaba a cotío.


  Logo, unha vez que sacamos o trueiro cheo de bichos, colleu varias rás para preparar non sei qué pócima. Estes vellos sonvos moi raros....


  Pero antes da Semana Santa aínda teremos tempo de facer algunha visitiña a Taraza, a ver como vai a nosa parella máis famosa.

domingo, 6 de abril de 2014

Locustella naevia, nueva confirmación de cría!!

  El otro día me comentaba Damián que sólo había oído una vez a la Buscarla pintoja en Galiza y que apenas la había observado un par de veces. Que un ornitólogo experto como Cosme Damián Romay afirme esto nos da una idea de la suerte que tenemos de poder observar esta ave casi a diario en los campos de Valdoviño. Hoy le recordaba esta anécdota a Pepe Vidal, mientras nos deleitábamos observando una pareja de Buscarlas que se afanaban en la construcción de su nido en un prado de Meirás, Valdoviño.

 Buscarla pintoja (Locustella naevia)

  La fuerza de la costumbre casi nos hace olvidar el inmenso privilegio que tenemos cada vez que avistamos un ejemplar reproductor de Buscarla en Galiza, donde se ha vuelto extraordinariamente escasa. Yo he sido testigo de ese declive en su distribución por toda el área ferrolana, donde parece haber desaparecido de territorios donde me atrevo a dicir que era común, como los prados húmedos de Doniños y San Xurxo, en Ferrol;  los cultivos del valle del Xubia, en Moeche; o la laguna de A Frouxeira y las veigas del Magno, en Valdoviño (lugares donde mantiene sus últimas parejas reproductoras, que yo sepa). Una debacle catastrófica, diría, pareja a la de otro paseriforme amenazado como es el Escribano palustre (Emberiza schoeniclus lusitanicus), que también se halla al borde mismo de la extinción en el norte de nuestro país.

   Esta mañana, como digo, confirmábamos por fin que la pareja observada a finales de Marzo se ha quedado para nidificar en el lugar que me imaginaba. Dada la importancia de la observación, intenté documentar la cita con una fotografía de alguno de los miembros de la pareja portando hierbas para el nido, pero en esta ocasión fué imposible. El comportamiento de estos ejemplares es muchísimo más desconfiado que en otras ocasiones.
  Le pedí a Pepe que guardase máxima discrección sobre la localización exacta del nido. Tenemos la experiencia de 2013 para darnos cuenta de la tremenda fragilidad que implica una población tan raquítica, con un número de parejas que probablemente se contarán con los dedos de una mano (y sobrarán dedos). Esperemos que ninguna amenaza ponga en peligro este caso de nidificación.

  Cambiando de tema, es Abril y los reptiles comienzan a mostrarse más activos o a salir de su letargo:


   Esta misma semana me lo pasaba pipa con los Lagartos verdinegros (Lacerta schreiberi) en Taraza. Un total de cinco ejemplares (todos machos) tomaban el sol en un corto tramo del camino que forma parte de mi itinerario habitual. Tres de ellos además, concentrados en este pequeño zarzal de unos 12 x 3 metros apenas:

 Hábitat típico de Lagarto verdinegro en el norte de Galiza

 A pesar de lo avanzado de las fechas, todos ellos mantenían aún la piel vieja con los colores discretos de principio de temporada. Algo sorprendente, pues desde Marzo ya podemos encontrar habitualmente muchos machos en celo con su característica garganta y cabeza azul.


  El siguiente ejemplar, que tambié era el más viejo, era el que tenía la muda más avanzada. Fijaos en los restos de piel vieja, más oscura, que le queda en la parte superior de la cabeza y en la comisura de la boca.

 Lagarto verdinegro (Lacerta schreiberi), macho

   El zarzal (silveira, en gallego) de la foto anterior es un auténtica mina para esta especie. El efecto isla que posee, al estar rodeado de prado, parece ser muy atractivo para el Lagarto das silvas. Si pincháis en la siguiente foto y con el botón derecho "abrís en una pestaña nueva", apreciaréis mejor los dos ejemplares que se encontraban a muy escasa distancia el uno del otro y sin hostilidad aparente:


    Eso, que viene lo bueno. Mi trabajo de campo para el futuro Atlas de aves reproductoras de la SEO no podía empezar mejor que con la cita de Buscarla pintoja. Una auténtica delicatessen para la cuadrícula que he escogido (NJ6020). Según como vayan las cosas intentaré asignarme alguna otra.
Hasta la próxima.

sábado, 5 de abril de 2014

Ría de Ferrol, o grande cambio

   Chegou Abril e producíuse ese milagro anual que é a migración. Os centos ou milleiros de aves que poboaban a nosa ría marcharon xa para os seus territorios de cría situados en países máis septentrionais do continente europeu.
   Os centos de anátidas, garzas, corvos mariños e gaivotas xa non están e a ría semella agora un pouco triste, sobre todo coa mañá gris que tiñamos hoxe.
  Aproveitando unha visita persoal que tiña que facer a Mugardos, achegueime até O Seixo e Maniños, a ver se algunha das especies mergulladoras amosaba a plumaxe nupcial e podía retratalas para os meus queridos e queridas seguidoras. Pero esta Mobella mantiña aínda as discretas cores de inverno.

 Mobella grande (Gavia immer)

 En certos anos, as mobellas fican aquí até finais de Abril ou mesmo mediados de Maio. Daquela podémolas ver coa súa fermosa plumaxe nupcial. Mais penso que este ano non imos ter esa sorte. Apenas queda unha soa das 7 que chegou a haber nesta parte da ría.


  Polo menos dei un paseo tranquilo, por un camiño que percorre un tramo da ría pouco alterado e que xa vos ensinei nunha entrada anterior. Ao fondo, os guindastres do asteleiro onde traballo.


   Mañá toca saída á Frouxeira con Pepe Vidal. A ver qué novidades hai na lagoa (e por Taraza!)
  Ata mañá, logo.