Seguidores e seguidoras

domingo, 8 de outubro de 2017

No Parque Natural das Fragas do Eume

  As fragas do Eume foi ún dos primeiros espazos naturais que visitei sendo adolescente. Sen embargo deixei de ir por alí cando aquilo se masificou coa chegada do "turismo verde" e tamén un pouco deprimido pola eucaliptización do lugar. E iso a pesares de que levo sangue do Eume nas veas (miña nai nasceu nunha aldea de Monfero encima do río chamada Vilafaíl).

 Río Eume

   Na miña vida nunca vivín un período con tanta limitación de tempo como estou a vivir agora. Ter que marchar da fraga cando apenas levaba unha hora e media alí semella case sacrílego, pero dou grazas por poder facelo porque falamos dun lugar máxico, con unha Natureza extraordinariamente rica e diversa, especialmente no relativo á botánica, invertebrados e pequenos vertebrados.

 Sony RX10 (focal 25 mm) ISO: 64  V: 1,6"  F:16

    Hoxe foi simplesmente unha toma de contacto na que puiden tirar algunhas fotos dos habitantes más característicos do río Eume, como a seta máis famosa do mundo:

 Amanita muscaria

 Non lembraba o doado que resulta observar aquí os dous paxaros de río por excelencia. Outro día buscaremos fotos boas deles, hoxe andaba a outra cousa.

 Lavandeira real (Motacilla cinerea)

 Merlo rieiro (Cinclus cinclus)

  Por exemplo a toma de longa exposición. As cámaras bridge de sensor pequeno ofrecen unhas prestacións moi limitadas á hora de facer fotografía artística. Eu nin son fotógrafo nin dispoño de equipa técnica (filtros densidade neutra, flashes, difusores, etc) pero gosto de facer todo tipo de probas para cando me preguntan logo.
  Unha das melloras técnicas nas compactas de sensor grande (de 1 polgada) é que dispós de moito máis rango na apertura (F:2,4 até F: 16) e moito máis tempo de exposición para tomas como a seguinte (quizá ficou algo sobreexposta na edición):

Sony RX10 (focal 21 mm, equiv. a 58 mm)  ISO. 100  V: 10"  F: 13
Toma con autodisparo sobre trípode 

  A ver se podemos voltar con algo máis de tempo a semana que vén.

xoves, 5 de outubro de 2017

De la huelga a la soledad

  Esta mañana nos encontrábamos con que los compañeros de la Industria auxiliar no nos dejaban acceder al astillero como parte de la jornada de huelga convocada, en la que se reclama el cumplimiento de unos acuerdos pactados con la Patronal en 2001. Vaya desde aquí un saludo fraternal y solidario para ellos, que tienen todo mi apoyo.


     En cuanto la cosa se consolidó y en vista de que no había incidentes decidí aprovechar el resto de la mañana para mi. Así que me fuí a ese "rincón de pensar" que es mi amada Frouxeira.


   Nada más salir del coche y aún amaneciendo llegó el primer perro. En este caso la propietaria no era la clásica mascotera joven y urbanita - o venidera - sino una anciana que quizá hasta fuese nativa. Pero el proceder fue el de siempre: lo bajan atado hasta la playa, donde lo sueltan para que "corra libremente" (algo que dice la Ley que NO se puede hacer). Nada más quitar la correa el chucho fue directo como una bala hacia un bando de gaviotas que descansaban de la migración.

 Peste canina después de haber levantado bando de aves en "espacio protegido"

  Como siempre, la propietaria a su bola y el perro corriendo detrás de cuanto bicho ve.


      Después del pan nuestro de cada día me tragué la bilis y miré para otro sitio. Unos correlimos tridáctilos me ayudaron a desconectar...

 Correlimos tridáctilo (Calidris alba)

    Esta año la laguna está bastante vacía de aves pero siempre aparece alguna sorpresa, como esta Garcilla cangrejera, ardeido que ya podemos catalogar de migrante anual.

 Garcilla cangrejera (Ardeola ralloides) 

   Pero la vida se nos va de este - en tiempos -  rico y diverso espacio natural. Anfibios como el sapo corredor, rapaces como el Aguilucho pálido o reptiles como la Víbora de Seoane están desapareciendo casi sin darnos cuenta.


    Son diversas las causas de este desastre medioambiental en que se ha convertido Galiza. En Valdoviño conozco algunas, como el Jabalí, la otra peste de A Frouxeira. Sus desbroces están destrozando todo el sistema de dunas grises y probablemente están detrás de la inminente extinción del Sapo corredor (Epidalea calamita).
     Sería importante que se realizase un estudio completo sobre hábitos de alimentación de Jabalí en Valdoviño a través de análisis de sus excrementos. Si es un espacio protegido pues financiar un estudio científico de este tipo debería ser prioridad absoluta desde mi punto de vista. Igual aprendemos algo también de porque están desapareciendo los rálidos nidificantes.

 Fozaduras en proximidad de una charca muy importante para reproducción de anfibios

 Desbroces de Jabalí en duna gris con importante comunidad de musgos

  En fin, que en unos minutos he pasado del ajetreo de la huelga en un gran astillero a la soledad de un espacio natural que pide a gritos la respiración asistida.

Sistema dunar de A Frouxeira (Valdoviño)

martes, 3 de outubro de 2017

Ría de Ortigueira, 3-Octubre

 Hoy me tomé parte de la mañana libre para volver a la ría de Ortigueira, pues necesitaba tomar aire fresco y desconectar de varios asuntos.


     Ya tenemos bastantes limícolas pero apenas hay anátidas, que llegarán a partir de mediados de mes y especialmente en Noviembre, aunque hoy un Ansar común presidía majestuoso el intermareal.

 Anasar común (Anser anser) 

   También había 20 Espátulas (Platalea leucorodia) y 3 Garcetas grandes (Egretta alba), aunque muy lejos incluso para una cámara bridge.

 Garceta común (Egretta garzeta)

   De "limis" destacar como siempre el alto número de Ostreros, Zarapitos reales y  trinadores, así como bastantes Agujas colipitas. La colinegra es mucho más escasa por el norte coruñés.

 Ostreros comunes (Haematopus ostralegus) + Agujas colinegras (Limosa limosa)

  Lo más destacado, un total de 53 Correlimos gordos (Calidris canutus) contados con bajamar y sólo en el intermareal central. Esta limícola es muy característica de este humedal, donde suelen llegar varias decenas de ejemplares casi todos los inviernos.

Bando de Correlimos gordos (Calidris canutus) y comunes (Calidris alpina)

   Me despido con una de las limícolas más comunes en las rías gallegas.

Andarríos chicos (Actitis hypoleucos)
Sony RX10 (focal 206 mm)  ISO: 64  V: 1/200  F: 7,1
Trípode + autodisparo

  Bueno, seguro que agradeceréis este post en estos días tan tensos para todos.