Nova reunión cos portavoces veciñais

Hoxe volvín a reunirme cos portavoces veciñais afectados pola crecida da lagoa da Frouxeira. Nesta ocasión fun eu só, a título persoal. Quería saber se seríamos ben recibidos mañá, no caso (dubidoso) de acudir á concentración que teñen convocada.

 Primeiro pasei polo concello, onde estaban varias mulleres, que me invitaron a probar un roscón que tiñan de merenda. A pesar de que a rosca tiña unha pinta magnífica, este ecoloxista íntegro non acepta sobornos de ninguén, e rexeitei aquel ofrecimento.. Logo baixei ata a canle, onde me encontrei con Fernando e Juan Carlos.

De novo atopeime unha boa acollida. Estaban a repartir este folleto:

 Lóxicamente vén sendo un pouco o lema da faixa que han poñer na concentración de mañá.

 Ben, dicir que lles mostrei o meu desagrado pola segunda das frases. Expliqueilles que para mín era un problema participar nun acto que "defende o paseo", pois eu estaba dacordo na súa eliminación. Alomenos da súa parte Sur, que se construíu nunha zona moi sensíbel da lagoa.

 Respostaron que o lema referíase únicamente á parte do paseo colindante coas casas, o tramo asfaltado. Que eles tamén verían con bos ollos que se eliminase o resto, deixando un camiño peonil ata o observatorio.
   Penso que é unha postura razonable, e perfectamente asumible, dadas as circunstancias. Aínda que o lema non deixa de ser unha frase  moi ambigua que dificulta poñerse a carón da pancarta...

 Do resto comentaban que levan entre 14 e 19 días afectados. E relatáronme as palabras exactas que lles espetou o responsábel provincial de medio ambiente (Carlos Muñoz), que demostrou nula sensibilidade e si bastante prepotencia e falta de tacto cos veciños, na miña opinión.

 En fin, tiña pensado acudir mañá, pero con iso de "Salvemos o paseo", tal como está redactado, fáiseme un pouco difícil.
 Aínda así, sigo pensando que son xente moi razonable e sensata.

 Seguiremos informando.

Cambio a reflex

   Entre tanto lío da Frouxeira, dos problemas de saúde e demáis, resulta que viñeron "os reis" e me trouxeron unha cámara nova  (supoño que logo do que chorizou o xenro agora teñen máis efectivo).
  E a verdade é que me deu pena desfacerme agora da Fuji, á que lle estaba collendo o xeito, pero atopei unha oferta desas que pasan unha vez na vida e que, por desgraza, remataba o día 6 (mañá). Así que logo de meditalo moito e consultalo cos expertos, decidín non deixar pasar esta ocasión. Coa venda da Fuji a operación saíume redonda.

    Evidentemente vou tardar uns días en afacerme a ela. Sobre todo o sistema de enfoque, moi diferente das "bridge". Ademáis non dispoño dun zoom demasiado potente para o que se leva hoxe en día: un 300, pero que polo coeficiente multiplicador de 1,6 equivale a uns 480 mm dos de antes (carai! que temos moito vicio)

 A mágoa é que carece de estabilizador (por ese prezo era imposíbel).

    Así que hoxe simplemente poño unhas fotillas que fixen pola ría de Ferrol, nesta primeira toma de contacto. A luz era horrorosa outra vez, a que correspón a un día encapotado con orballos...

 Trátase simplemente dunha proba, a ver como quedan recurtadas no blogue estas fotos tomadas en condicións moi adversas (con ISO de 400 para arriba) e sen controlar aínda o enfoque manual.

 A ver se sae o sol un día destes...

Crise na Frouxeira

Hoxe acompañei a Xan Rodríguez Silvar ata A Frouxeira, onde tivemos un encontro con varios portavoces veciñais. Primeiro fomos ata a canle, para ver o estado actual da mesma. Diante nosa, ún destes veciños (Juan Carlos) realizou cun nivel laser unha medición para saber a diferenza que había entre o nivel das augas e a parte superior da barra areosa. Resultado: 57 cm. El mesmo nos relatou que o que parecía era que subira un pouco a altura da duna, debido á marea.

 Informáronnos que a solución de emerxencia, metendo sacos de area a modo de dique e bombas para achicar nas fincas, non funciona. As filtracións compensan o achicado, e non hai avanzos neste sentido. Logo comentábamos sobre o gasto (completamente inútil) que conlevará ter alí tantos camións, escavadoras, e homes de Tragsa  traballando. Outro despilfarro máis a conta do erario público.

 Os portavoces criticaban a falta de previsión, pois as autoridades deberían ter anticipado esta crecida coa suficiente antelación para actuar antes e evitar esta situación aos veciños afectados.

  Falando de Tragsa e coñecendo certos precedentes acontecidos na crise do Prestige, asusta pensar en qué vai pasar con todos estes sacos de area, unha vez acabado todo isto..

 Logo estivemos charlando tamén con un home que coñece a lagoa como ninguén ( fillo do "Gitano", familia ligada á explotación piscícola da lagoa durante décadas e toda unha institución por aquí). Non quixen perder esta ocasión única para preguntarlle se (como eu sempre intuín) a lagoa abría espontáneamente nos anos 80 e 90. A súa resposta, categórica, foi que si, e moitas veces. Este home demostroume ademáis un fondo coñecimento do funcionamento da lagoa.

 Tamén opinaba que calquera día destes a lagoa había de "romper" coa marea. Ogallá...

 Mentras tomábamos algo, compartimos con estes veciños unhas fotos que Xan levaba no portátil, da época en que restaurou a canle actual. Eles amosáronse moi interesados sobre este devenir histórico da lagoa e dos problemas ocasionados pola extracción de áridos (e outros posteriores), que derivaron na situación actual de deterioro da Frouxeira. Unha mostra de que se sinten comprometidos co futuro deste importante humidal, que ven como un valor a conservar. Nada que ver coa mentalidade tradicional á que este servidor está acostumado entre a xente do rural, con todos os respetos.

 Tanto Xan coma mín coincidimos na grata impresión que nos causaron estes portavoces (ún deles era o que sae sempre na tele, Fernando). Pareceumos a ambos que mostraban unha actitude moi sensata e comprensiva cara á harmonización que debía de haber entre os intereses conservacionistas e os dos cidadáns. Realmente quedei impresionado con eles e coa paciencia que aparentaban, dada a gravidade da situación pola que están a pasar.
  E supoñen todo un exemplo, en comparanza coas posturas maximalistas e integristas que defenden outros, desde o seu pedestal alleo á realidade.

 Pero con xente como esta de Lago.... aínda queda esperanza.