Ontes tamén fotografei libeliñas en voo. Preferín reservalas para este post, por non facer excesivamente longo o anterior (a xente de hoxe ten pouca "pacencia" e canto máis breve/inmediata sexa a información mellor a asimilan).
No Basteiro xa non quedan zigópteros (as libeliñas pequenas) e estes días únicamente vexo anisópteros tais coma Croccothemis erythraea, Orthetrum coerulescens e Anas imperator.
Se a fotografía de cirrios e anduriñas era complicada por mor dos omnipresentes cables eléctricos que dificultan o autofoco de seguemento, no caso das libélulas o problema resulta máis ben a nivel compositivo, por estar voando sempre entre xuncos ou sobre unha superficie chea de vexetación, que acaban molestando e desviando a atención do suxeito principal. A OM-1 non deixa de ter un sensor 4/3" (un APSC ou Full-frame posúen moito maior desenfoco). Por outra banda, e coñecendo isto, tiven a absurda ocorrencia de fechar diafragma a f.5, podendo empregar f:4.
Un macho de libélula celeste protexía á femia mentras ela ovopositaba, permanecendo estático. Porque descobrín que Orthetrum é moi protector. Os machos de emperadores dan algunha pasada vixiante, pero case sempre as femias poñen os ovos en solitario. Alomenos polo que estou a ver. Porén, os dous machos de libélula celeste que vin eran moito máis protectores nese delicado momento. Outros anisópteros, coma Sympretum, ovopositan en tándem, ao igual que os pequenos zigópteros tipo Coenagrion ou Pyrrhosoma. Un tema moi interesante que vou aprendendo.
Ningún comentario:
Publicar un comentario
Para comentar es necesario identificarse con nombre y apellidos